ادوارد ساپیر (۲۶ ژانویه ۱۸۸۴ – ۴ فوریه ۱۹۳۹) انسان‌شناس و زبان‌شناس آمریکایی و یکی از چهره‌های کلیدی در توسعهٔ رشتهٔ زبان‌شناسی در ایالات متحده بود.او در منطقهٔ پومرانی (در آلمان آن زمان و لهستانِ شمالیِ کنونی) زاده شد و در کودکی به همراه خانواده‌اش به ایالات متحدهٔ آمریکا مهاجرت کرد. ساپیر در دانشگاه کلمبیا به مطالعهٔ زبان‌شناسی ژرمنی پرداخت و در آنجا تحت تأثیر فرانتس بوآس قرار گرفت؛ کسی که او را به پژوهش دربارهٔ زبان‌های بومیان آمریکا ترغیب کرد. او در اواخر دورهٔ دکتری خود به کالیفرنیا رفت تا با آلفرد کروبر در زمینهٔ مستندسازی زبان‌های بومی آن منطقه همکاری کند. ساپیر به مدت پانزده سال در «سازمان زمین‌شناسی کانادا» مشغول به کار بود؛ دورانی که در آن به عنوان یکی از برجسته‌ترین زبان‌شناسان آمریکای شمالی — در کنار لئونارد بلومفیلد — به شهرت و جایگاه علمی دست یافت. او سپس کرسی استادی دانشگاه شیکاگو را پذیرفت و چندین سال در آنجا به تلاش‌های خود برای حرفه‌ای‌سازی رشتهٔ زبان‌شناسی ادامه داد. در اواخر عمر، او استاد انسان‌شناسی در دانشگاه ییل بود. از میان شاگردان پرشمار او می‌توان به زبان‌شناسانی همچون مری هاس و موریس سوادش، و انسان‌شناسانی نظیر فرد اگان و هورتنس پودرمیکر اشاره کرد.