ورنر هافتمان مورخ هنر آلمانی و از چهره‌های شاخص عرصه هنر مدرن در قرن بیستم میلادی به شمار می‌رود. او در ۲۸ آوریل ۱۹۱۲ در شهر گلونو (Glowno) که در آن زمان بخشی از خاک آلمان بود و امروز در لهستان قرار دارد، متولد شد ، و در ۲۸ ژوئیه ۱۹۹۹ در مونیخ آلمان درگذشت . هافتمان تحصیلات خود را در دانشگاه‌های برلین و گوتینگن گذراند و از سال ۱۹۳۵ در مؤسسه تاریخ هنر فلورانس مشغول به کار شد؛ پس از جنگ جهانی دوم در هامبورگ اقامت گزید و به تدریس تاریخ هنر و نویسندگی آزاد پرداخت .هافتمان فعالیت حرفه‌ای خود را عمدتاً بر هنر مدرن متمرکز کرد و به عنوان یکی از مدافعان جدی این جریان هنری شناخته می‌شود؛ او پس از جنگ جهانی دوم از این که می‌دید آلمانی‌ها شناخت اندکی از هنر مدرن دارند—هنری که رژیم نازی آن را «منحط» خوانده بود—انگیزه یافت تا با تألیف و برگزاری نمایشگاه‌ها این خلأ را پر کند . مهم‌ترین اثر او کتاب دو جلدی «نقاشی قرن بیستم» (Malerie im 20. Jahrhundert) است که در سال ۱۹۵۴ منتشر شد و همچنان از منابع استاندارد تاریخ هنر محسوب می‌شود . او همچنین با همکاری آرنولد بوده، سه دوره نخست نمایشگاه معتبر «دокумента» (Documenta) در کاسل آلمان را در سال ۱۹۵۵ سازماندهی کرد و از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۴ مدیر گالری ملی برلین (Nationalgalerie) بود . علاوه بر این، هافتمان تک‌نگاری‌هایی درباره هنرمندان برجسته‌ای مانند امیل نولده، مارک شاگال و ولفس نوشته است . کتاب «اندیشه و کار پل کلی» نیز در همین چارچوب تخصصی او در هنر مدرن و به ویژه مطالعه اندیشه بصری پل کلی قرار می‌گیرد.