به نورِ مهدیِ موعود،عج، دل سپار، که او / چراغِ عشقِ باقی و امیدِ بی‌غریق × زمین قفس شد و دلِ خسته در غبار / ولی به یادِ او شود رها، چو مرغِ پیر هر آن‌که دل سپرد به مهدیِ زمان، عج / رهی گشاید از عدم، به باغِ صبحِ دیر × نه بی‌وفا بماند، نه سایه‌های سرد و خام / که عشقِ اوست ابد، نه عشقِ ناتمام

دل از فریبِ آدمیان برون کش ای رفیق که بی‌وفا چو سایه روند از رهِ طریق به کربلا چو رفتی و دیدی حقیقتش بدان که عشق باقی بود، جاودان عمیق زمین چو قفس است و دلِ بسته در غبار رهی گشای به آسمان، سوی عشقِ دقیق حافظ نوید داد که نمیرد دلِ به عشق نیما به نور وعده دهد در شبِ غریق پس ای شکسته‌دل، ز غمِ فانیان گذر که عشقِ حق بماند، نه آدمی نحیق