امیل ویلهلم گئورگ مگنوس کرپلین ( ۱۵ فوریه ۱۸۵۶ - ۷ اکتبر ۱۹۲۶) روانپزشک آلمانی بود. هانس آیزنک، روانپزشک همکارش، در دانشنامه روانشناسی، او را به عنوان کسی که پایه‌های روانپزشکی علمی مدرن، روان‌داروشناسی و ژنتیک روانپزشکی را بنا نهاده است، معرفی کرده است.کریپلین معتقد بود که منشأ اصلی بیماری‌های روانی، نقص‌های بیولوژیکی و ژنتیکی است. نظریه‌های او در آغاز قرن بیستم بر روانپزشکی غالب بود و با وجود تأثیر روان‌پویشی بعدی زیگموند فروید و شاگردانش، در پایان قرن دوباره احیا شد. در حالی که او استانداردهای بالینی بالای خود را در جمع‌آوری اطلاعات «از طریق تحلیل تخصصی موارد فردی» اعلام می‌کرد، از مشاهدات گزارش‌شده‌ی مقاماتی که در روانپزشکی آموزش ندیده بودند نیز بهره می‌برد.کریپلین تحصیلات پزشکی خود را در سال 1874 در دانشگاه لایپزیگ آغاز کرد و آنها را در دانشگاه وورتسبورگ (1877-1878) به پایان رساند. در لایپزیگ، او زیر نظر پاول فلشیگ، نوروپاتولوژی و زیر نظر ویلهلم وونت، روانشناسی تجربی را آموخت. کریپلین شاگرد وونت شد و بر اساس نظریه‌های او، علاقه مادام‌العمری به روانشناسی تجربی داشت. در آنجا، کریپلین مقاله‌ای با عنوان «تأثیر بیماری حاد در ایجاد اختلالات روانی» نوشت که برنده جایزه شد.