مهم‌ترین زمینه تاریخی رمان «بازار خودفروشی»، ظهور و سقوط «ناپلئون بناپارت» است. «ناپلئون» پس از به دست گرفتن رهبری فرانسه از طریق یک کودتا، سرانجام این کشور را وارد مجموعه‌ای از درگیری‌ها در سراسر اروپا کرد که «جنگ‌های ناپلئونی» نام گرفتند. در طول این جنگ‌ها که از سال ۱۸۰۳ تا ۱۸۱۵ ادامه داشت، بین سه تا شش میلیون نفر جان خود را از دست دادند. «ناپلئون» با ائتلاف‌های مختلف از کشورهای اروپایی، از جمله انگلستان، جنگید و با کسب چندین پیروزی، مهارت خود را به‌عنوان یک استراتژیست نظامی به اثبات رساند. با این حال، پس از شکست در تلاش برای حمله به روسیه، روند پیشروی «ناپلئون» متوقف شد و سرانجام دشمنانش در سال ۱۸۱۴ او را به کناره‌گیری از قدرت و پذیرفتن تبعید به «جزیره اِلب» وادار کردند. «ناپلئون» در سال ۱۸۱۵ از جزیره فرار کرد و برای صد روز دیگر کنترل فرانسه را به دست گرفت. با این حال، نیروهای بریتانیا و متحدانشان سرانجام در سال ۱۸۱۵ در «نبرد واترلو»، او را شکست دادند.
عنوان رمان «بازار خودفروشی» از کتاب «سیر و سلوک زائر» اثر «جان بانیان» برگرفته شده است. در این روایت تمثیلی مشهور، زائری در مکانی به نام «بازار خودفروشی» توقف می‌کند که نشاندهنده دلبستگی بیش از حد انسان‌ها به دارایی‌های مادی است. این مضمون به روشنی در رمان «بازار خودفروشی» نیز به چشم می‌خورد. کتاب «سیر و سلوک زائر» نقش مهمی در تحول ادبیات انگلیسی ایفا کرد، اما به عنوان یک روایت تمثیلی مذهبی، سبکی کاملا متفاوت با لحن طنزآمیز و هجوآلود رمان «بازار خودفروشی» اثر «ویلیام تکری» دارد.
یکی از چهره‌های تأثیرگذار از نظر سبک برای «تکری»، «هنری فیلدینگ» بود که رمان‌های طنزآمیزش، از جمله «تام جونز» و «جوزف اندروز»، به شکل مشابه، طمع و تفاوت‌های طبقاتی در جامعه بریتانیا را به هجو می‌کشند. «تکری» در دوران زندگی خود، بیش از همه با «چارلز دیکنز» مقایسه می‌شد که رمان‌های دنباله‌دارش میان منتقدان و مخاطبان محبوبیت زیادی داشت.
یکی از علاقه‌مندان به آثار «تکری» در عصر خودش، «شارلوت برونته» بود که رمان «جین ایر» را به او تقدیم کرد. اگرچه «تکری» آثار خود را واقع‌گرایانه در نظر می‌گرفت، به‌خصوص در مقایسه با سبک خیال‌پردازانه‌تر «چارلز دیکنز»، نویسندگان بعدی مانند «هنری جیمز»، تا حدی سبک «تکری» و «دیکنز» را کنار گذاشتند و تلاش کردند واقع‌گرایی را حتی بیش از پیش گسترش دهند. کتاب «بازار خودفروشی» در قالب‌های هنری گوناگون، از جمله برنامه‌های رادیویی، فیلم، تلویزیون و تئاتر، مورد اقتباس قرار گرفته است.
جاه‌طلبی
رمان «بازار خودفروشی» بر دوستی میان دو کاراکتر با ویژگی‌های شخصیتی متضاد تمرکز دارد. «آملیا» دختری متواضع، وفادار، و راضی به داشته‌های خود است، در حالی که «بکی» همواره در تلاش برای پیشرفت و رسیدن به موقعیتی بهتر است. جاه‌طلبی او گاهی ممکن است تحسین‌برانگیز به نظر برسد، اما سرانجام به طمعی تبدیل می‌شود که تمام زندگی خودش و اطرافیانش را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
«بکی» در ابتدای داستان بیش از هر زمان دیگری همدلی مخاطب را برمی‌انگیزد—زمانی که دختری یتیم است و برخلاف دوستش، «آملیا»، خانواده‌ای ثروتمند ندارد. جاه‌طلبی «بکی» واکنشی منطقی به شرایط اقتصادی نامساعد اوست و نقشه‌هایش برای ازدواج، اگرچه گاهی با فریبکاری همراه است، در بیشتر موارد آسیبی به دیگران نمی‌رساند.
با پیشروی روایت، «بکی» طعم زندگی در طبقات بالای جامعه را می‌چشد و تصمیم می‌گیرد به چیزهای بیشتری دست یاید. احساس حقارتی که از دوران تحصیل در مدرسه «خانم پینکرتون» در وجودش شکل گرفته است، در تمام طول زندگی همراه او باقی می‌ماند. «بکی» به همین خاطر تلاش می‌کند این احساس را از طریق پیشی گرفتن از اطرافیانش جبران کند. او پول زیادی را خرج می‌کند و همین مسئله باعث می‌شود که دائم به دنبال پول بیشتری باشد. طولی نمی‌کشد که جاه‌طلبی «بکی»، او را به سوءاستفاده از همسر و حتی پسرش سوق می‌دهد، که نشاندهنده این نکته است که طمع چگونه می‌تواند انسان را نسبت به دیگران بی‌تفاوت، و او را به فردی فریبکار تبدیل کند.
رمان «بازار خودفروشی» نشان می‌دهد که جاه‌طلبی جنبه‌ای بنیادین از سرشت انسان است. اگرچه برخی افراد می‌توانند جاه‌طلبی خود را تحت کنترل داشته باشند، جاه‌طلبی مهارنشده ممکن است به طمع تبدیل شود و انسان‌ها را به افرادی بی‌اعتنا به دیگران، سوءاستفاده‌گر و درنهایت آسیب‌رسان تبدیل کند.
خودپسندی
شخصیت‌های رمان «بازار خودفروشی» اهمیت زیادی برای ظاهر و وجهه اجتماعی خود قائل‌اند و با خودپسندی تلاش می‌کنند تصویری هرچه بهتر از خود را به دیگران نشان دهند. تأثیر خودپسندی بر شخصیتی مانند «جوز» به شکل آشکار به چشم می‌خورد. با این حال، خودپسندی صرفا به لباس یا ظاهر فیزیکی محدود نیست. حتی «آملیا»، که شخصیتی اخلاق‌مدار دارد، گاهی دچار خودپسندی می‌شود. به عنوان نمونه، او به‌شدت نگران است که حتی در ظاهر نیز به شوهر درگذشته‌اش، «جورج»، وفادار به نظر نرسد، و به همین خاطر از پذیرفتن هر رابطه جدید خودداری می‌کند. خودپسندی انگیزه بسیاری از رفتارهای شخصیت‌های داستان است و آن‌ها را اغلب به انجام کارهایی سوق می‌دهد که برخلاف منافع خودشان است.
«ویلیام تکری» اغلب برای ایجاد موقعیت‌های طنزآمیز، توجه مخاطبین را به خودپسندی شخصیت‌ها جلب می‌کند، اما این ویژگی در داستان می‌تواند پیامدهایی تراژیک نیز داشته باشد. رمان «بازار خودفروشی» با رویکردی هجوآمیز، بیهودگی رفتار افرادی را به تصویر می‌کشد که اجازه می‌دهند خودپسندی تصمیماتشان را هدایت کند. با این حال، رمان، خودپسندی و ظاهرپرستی را در قالب یک ویژگی تقریبا فراگیر در سرشت انسان‌ها به تصویر می‌کشد—نکته‌ای که باعث می‌شود مخاطبین بتوانند در سراسر روایت با کاراکترها همذات‌پنداری کنند.
طبقه اجتماعی
اگرچه راوی رمان «بازار خودفروشی» پیوسته از اعضای طبقه بالای جامعه تمجید می‌کند، لحن او در واقع اغلب کنایه‌آمیز است و داستان در مجموع جامعه اشرافی و طبقات بالای اجتماعی را مورد انتقاد قرار می‌دهد. یکی از مهم‌ترین انتقادهای رمان به این نکته مربوط می‌شود که بیشتر شخصیت‌هایی که ثروتمند به نظر می‌رسند، درحقیقت بدهی‌های هنگفتی دارند. این وضعیت طنزآمیز، این پرسش را مطرح می‌کند که ثروتمند بودن در اساس به چه معناست.
رمان از طریق پرداختن به بدهی‌های فراوانی که شخصیت‌های ثروتمند به بار می‌آورند، واقعیتی بسیار تاریک‌تر را آشکار می‌کند که در پس مهمانی‌ها، تجملات و بی‌خیالی جامعه اشرافی پنهان شده است. همان‌طور که زندگی پرزرق‌وبرق شخصیت‌ها بدهی‌های هنگفتی را از دید دیگران پنهان می‌کند که برای حفظ سبک زندگی خود متحمل می‌شوند، جایگاه اجتماعی آن‌ها نیز انحطاط اخلاقی‌شان را می‌پوشاند و حتی زمینه تداوم آن را فراهم می‌آورد.
ارث
بسیاری از شخصیت‌های رمان «بازار خودفروشی» می‌کوشند تا وارثی را برای به ارث بردن ثروت خود تعیین کنند. مسئله جانشینی و انتقال ارث در رمان ممکن است به موضوعی مناقشه‌برانگیز تبدیل شود و اختلافات زیادی را میان اعضای خانواده‌ها به وجود آورد. با این حال، این مسئله به شکلی متناقض ممکن است شخصیت‌ها را به رفتاری دوستانه‌تر با یکدیگر نیز وادار کند، زیرا آن‌ها امیدوارند خوش‌رفتاری و ادبشان باعث شود سهمی از میراث به آن‌ها برسد.
موضوع ارث و میراث، پیچیدگی بیشتری را به روابط خانوادگی را می‌بخشد. خانواده که در حالت عادی باید مجموعه‌ای از افراد باشد که از یکدیگر حمایت می‌کنند و خیر و صلاح همدیگر را می‌خواهند، به گروهی از افراد تبدیل می‌شود که برای حفظ منافع شخصی خود حاضرند به نزدیکانشان خیانت کنند.
رمان «بازار خودفروشی» به این صورت نشان می‌دهد که مسئله ارث و میراث چگونه باعث می‌شود شخصیت‌ها تصمیمات خانوادگی خود را نه بر اساس عشق و علاقه یا وفاداری به اعضای خانواده، بلکه بر مبنای پول و ثروت اتخاذ کنند. رمان از طریق به تصویر کشیدن جنبه‌های طنزآمیز و در عین حال تاریک در تلاش کاراکترها برای به دست آوردن ارث، نشان می‌دهد که ثروت می‌توانند خودخواهی را در افراد پرورش دهد و اعضای خانواده را به جای توجه به منافع جمعی خانواده، به سوی تأمین منافع شخصی خودشان بکشاند.
