مانیفست پروانه گزیدهای است از اشعار احمد مطر. اگر بهدنبال شعری هستید که با ریتمی تند و کلماتی صریح، تپشهای جامعه را روایت کند، باید با دنیای «احمد مطر» آشنا شوید. احمد مطر، یکی از برجستهترین و تاثیرگذارترین شاعران معاصر جهان عرب است که توانسته با زبانی ساده اما بسیار عمیق، صدای بیصدایان باشد. او به داشتن شعرهای سیاسی و اجتماعی که با طنز تلخ و استعارههای هوشمندانه همراه است، شهرت دارد. سبک او نه در کلمات فاخر و دشوار، بلکه در قدرت نیشدار کلماتش نهفته است؛ کلماتی که مانند تیغ، پردهها را میدرند و واقعیتهای پنهان قدرت و اجتماع را آشکار میکنند. مطر در آثار خود، از مفاهیمی چون آزادی، عدالت و کرامت انسانی با نگاهی انسانی و درعینحال انتقادی سخن میگوید. خواندن اشعار او، تجربهای است که هم ذهن را به چالش میکشد و هم احساسات را تکان میدهد. او شاعری است که میداند کلمه میتواند قدرتمندتر از هر سلاحی باشد.
« نمیمیرد» نه… نخواهد مُرد، نخواهد مُرد، ملتِ من،// هرچند به آهن و آتش سوخته و گداخته شود// نه… نخواهد مُرد، ملت من،// هرچند نادانان و فریبخوردگان ادعا کنند.// نه… نخواهد مُرد، ملت من،// چگونه بمیرد؟// کیست که تا به حال دیده باشد مُردهای دوباره بمیرد؟!// #احمد_مطر ترجمه #یدالله_گودرزی از همین کتاب مانیفست پروانه خوندم
احمدمطر شاعریه که بیش از هر شاعرِ خارجی توی محافل دانشگاهی ایران مطرح شده است.
شعرهایی جنجالی و خط شکن. موندم چه جوری مجوز گرفت