فقط کافی است نگاهی به فهرست کتاب بیندازید تا ببینید او چه چیزهای ظاهرا نامجموعی را یکجا کنار هم جمع کرده: از بروسلی و مارادونا تا شجریان و شاملو و کاوه گلستان، از سوسن و بهتاش فریبا تا جری لوئیس و زوج لینچ-روسلینی، از عکس قدیمی یک زوج «آرمانگرا» که با ترانهی «آهوی پرکرشمه» ماندگار میشوند تا تجربهی شب و شمال و اسنوکر و پرترههای فامیلی. اما زبانی صمیمی و کمی غمگین همهی آنها را به یکدیگر وصل میکند. زبانی که هرگز نمیترسد تا اندوه از دست رفتن روزگار رفته را عیان کند.