هوش مصنوعی در ذات خود ابزاری است که از دادهها تغذیه میکند. آنچه به آن معنا میبخشد، نیتی است که انسان برای آن در نظر میگیرد. در زمینهی آموزش، این نیت چیزی جز رشد همهجانبهی انسان نیست. اگر هوش مصنوعی در خدمت پرورش باشد، میتواند به ابزار توانمندسازی معلمان و دانشآموزان بدل شود؛ اما اگر هدف آن صرفا کارایی، سرعت یا صرفهجویی باشد، ممکن است به عاملی برای تهیسازی آموزش از معنا تبدیل گردد. در چنین شرایطی، تربیت به فرآیندی مکانیکی بدل میشود که روح پرسشگری و تجربه را از یادگیرندگان میگیرد. از این رو، درک فلسفی از جایگاه هوش مصنوعی در تدریس، پیششرط هر گونه سیاستگذاری و عمل آموزشی است.