کتاب این غزل می رود قصیده شود

جهنم است همین خانه‌ی خراب‌شده

زمین برای عذاب من انتخاب شده

بهشت خانه‌ی آغوش امن مادر بود

برای دختر درمانده‌ی جواب‌شده

تمام شهر خماران بی‌سروپایند

به چشم این زن سی‌ساله‌ی شراب‌شده

به سینه‌ات که به آغوش گرم عادت داشت

چه گفته‌ای که به این سادگی مجاب شده؟

چه حرف‌های قشنگی که مانده در قلبم

چه شعرهای قشنگی که یک کتاب شده

طلای ناب نبود آن زنی که دادی رفت؟

چه بود؟ شصت‌و‌دو کیلو طلای آب‌شده؟

تو شاه بودی و این خانه سرزمینت بود

تو رفته‌ای و در این خانه انقلاب شده

گلی که داشت برایت شکوفه می‌آورد

یکی دو هفته پس از رفتنت گلاب شده

دو هفته‌ای‌ست رژ و عطر و لاک قرمز نیست 

زن ادایی این کوچه باحجاب شده

یکی یکی همه‌ی ما پس از تو می‌میریم

یکی یکی و به آرامی و حساب‌شده

به خود بیا، به همان روزهای خوش برگرد

دوباره ساعت دیوار، بخت خواب‌شده

من و تو گندم زیبا چقدر هم‌دردیم

که خوشه‌های تنت سهم آسیاب شده

جهان چه جای عجیبی است بخت من خواب است

ولی دعای زنی تازه مستجاب شده