کتاب روزها

عنوان این کتاب فقط یک کلمه است و همین کلمه، قرارداد نانوشته‌ی آن را روشن می‌کند: «روزها». مجموعه‌ی داستان «روزها» نوشته‌ی ماری رابیسون نویسنده‌ی آمریکایی، در سال ۱۹۷۹ با نشر ناپف منتشر شد و نخستین کتاب او به شمار می‌آید. رابیسون که در ۱۹۴۹ در واشینگتن دی‌سی به دنیا آمد، پیش از این کتاب در دانشگاه جانز هاپکینز نزد جان بارت درس خوانده بود و داستان «خواهرها»ی او در ۱۹۷۷ در نیویورکر چاپ شده بود. مجموعه‌ی حاضر بیست داستان کوتاه دارد و آدم‌هایی را کنار هم می‌گذارد که با گرفتاری‌های ریز و درشت زندگی روزمره روبه‌رو می‌شوند و با وجود همه‌چیز، زیر بار شکست نمی‌روند.
آنچه این داستان‌ها را از هم‌ردیفان‌شان جدا می‌کند، بیشتر شیوه‌ی نوشتن است تا موضوع. رابیسون در نثری صاف و بدون استعاره می‌نویسد و ریسک نگفتن را می‌پذیرد: چیزهایی را توضیح نمی‌دهد و سراغ اتفاق‌هایی می‌رود که در نگاه اول بی‌اهمیت‌اند. شخصیت‌هایش بارها «باشه» و «خیلی خب» می‌گویند، اما این کلمه‌ها همیشه نشانه‌ی رضایت نیستند؛ بیشتر شبیه راهی‌اند برای عبور از موقعیتی که چاره‌ای در آن نیست. در این میان پیروزی‌های کوچکی هم دیده می‌شود، همان‌قدر کوچک که دنیای شخصیت‌ها اجازه‌ی بزرگ‌تر شدنشان را نمی‌دهد. برخی خوانندگان نوشته‌اند که داستان‌ها را بدون مقدمه‌چینی شروع می‌کند و خواننده یکباره در میانه‌ی ماجرا قرار می‌گیرد.
بعضی داستان‌ها نیز به رابطه‌ی والدین و فرزندان می‌پردازند. مثلا مادری بی‌ثبات و دختری که به ستاره‌ها خیره می‌شود حضور دارند، و منتقدان از همین دو نفر برای صحبت درباره‌ی بی‌توجهی والدین و آرزوهای فرزندان استفاده کرده‌اند. زندگی آدم‌ها در بیشتر داستان‌ها در فضای طبقه‌ی متوسط آمریکا می‌گذرد و دغدغه‌هایی دارند که برای هر خواننده‌ای آشناست.
رابیسون را معمولا در کنار نویسندگانی مثل ریموند کارور، آن بیتی، بابی ان میسون، امی همپل و فردریک بارتلمی می‌گذارند که در دهه‌ی هشتاد میلادی به رونق دوباره‌ی داستان کوتاه آمریکایی کمک کردند و آثارشان «مینی‌مالیست» نامیده می‌شود. «روزها» در سال ۲۰۱۹ هم‌زمان با چهلمین سال انتشارش دوباره از سوی انتشارات کانترپوینت چاپ شد.