در میان کوچههای آفتابی شیراز، پسری به دنیا آمد که واژهها برایش جهان دیگری بودند؛ شمسالدین محمد، کودکی ساده و رنجکشیده، اما سرشار از نغمه و نور.
از دل سختیها برخاست، قرآن را با جان آموخت و بعدها به حافظی بدل شد که نامش قرنهاست لبها را به لبخند و دلها را به شوق و آرامش میکشاند.
این کتاب روایت شکلگیری روح شاعری است که با طنز و شعر و کمی اغراق به ما یاد میدهد با وجود فقر و سختی، میشود دل را با واژهها روشن نگه داشت و در میان مردم شکوفا شد. او با همهی چالشهایی که داشت به یکی از بزرگترین شاعران ایران تبدیل شد.