کتاب خانه ای که در نداشت!

دیدین بعضی وقتا متوجه نمی‌شین خوابین یا بیدار؟! اون روز هم همین شکلی بود! بعدازظهر پنجشنبه، به هوای اینکه فردا جمعه است و می‌تونم برای خودم باشم، گفتم چرتی بزنم تا شب بتونم تا کله‌ی سحر بی‌خواب شم و فیلم ببینم. کلا ادمی نبودم که اهل خواب دیدن باشم یا رویاپردازی کنم. به قول بابام، زیادی منطقی بودم و تخیلاتم خوب کار نمی‌کرد. دلم می‌خواست بخوابم، اما چشمام داشتن همه کار می‌کردن، باز بمونن. مگه میشه حریف شد! اخرسر بیدار شدم. نفهمیدم صبح، ظهر یا شب! هوا نیمه‌تاریک بود. میون خواب و بیداری، اتاق رو دید زدم. تنبلی‌ام گرفته بود بلند شم و برم توی پذیرایی، ببینم ساعت چنده. گوشی تلفنم هم دور از من، وسط فرش قرمز و مشکی، توی اتاقم افتاده بود. کش‌و‌قوس جانانه‌ای به خودم دادم. جیگرم حال اومد. بالای سرم یه پرده وجود داشت. بدون اینکه تکون چندانی بخورم، پرده رو کنار زدم. همه‌چیز ساکت و دلگیر بود؛ نه شاخه‌ای تکون می‌خورد، نه سروصدای پرنده‌ای، درنده‌ای، چرنده‌ای، چیزی میومد. پس حتما غروب بود، نه کله‌ی صبح. اخه معمولا سر صبحی، اینجا تو این شهر کوچیک، پرنده‌ها اونقدر وراجی می‌کنن که انگار واقعا خبریه و فقط من نمی‌دونم.