کتاب با دلم می خوانم

تماشای تلاش انسان­ های مختلف، از زاویه نمازخانه که حدود ده پله بالاتر از سالن بود، برایم نوعی تفریح حساب می­ شد. شبیه نشستن روی پشت­ بام و تماشای یک بازارچه پرانرژی بود. شبیه تماشای یک فیلم از آخرین ردیف صندلی ­ها در سینما. آن روز هم برای فرصت دادن به مادر، پناه بردم به نمازخانه و روبروی درب اتاق عمل نشستم. دایره دیدم محدود بود به یک درب برقی و آکواریوم و آب سردکن جلوی درب اتاق عمل و انسان هایی که در این محدوده چندمتری رفت و آمد داشتند. صحنه­ ها هرچند دقیقه عوض می­ شد. ترکیبی از تلخی ها و شیرینی ها...