اسباببازی و بازی عامل انتقال فرهنگ است. از هرجا بیاید و در هرجا ریشه داشته باشد؛ فرهنگ همانجا را با خود منتقل میکند. بازیها و اسباببازیهای ما، برای ما ازجمله میراثهای زندهٔ فرهنگی هستند. میراثهایی که با لطیفترین و حساسترین گروههای جامعه ما پیوند دارند. این میراث به درجهٔ بالایی میتواند فرهنگساز باشد و هویت فرهنگی ما را در وجود کودکانمان به دنیای آینده ببرد.
کودک بر اساس نیازهای درونی به بازی میپردازد؛ اما فعالیتهای آگاهانه یا غیرآگاهانهاش در بازی او را برای زندگی آینده آماده میسازد. کودکانی که با بازی بهویژه بازیهایی با ریشههای فرهنگی عمیق سنتی پرورشیافته باشند؛ قطعا بهتر قادر خواهند بود؛ در جهان پرهیاهوی، کنونی، نیروی تفکر خود را بهکارگیرند و مهارت و تجربهٔ موردنیاز را عمیقتر کسب میکنند. رعایت قوانین موجود در بازی، آنان را افرادی قانونمند خواهد ساخت و به آنها یاد میدهد که اگر طبق قوانین عمل نکنند، به وسیلهٔ دیگران کنار گذاشته خواهند شد. شناخت محتوای ارزشی بازیها، درگذشته و حال و برنامهریزی برای توسعه و تداوم آنها، علاوه بر حفظ میراث فرهنگی کشور، گامی بزرگ برای تنوع بخشیدن به فعالیتهای ورزشی است. بازیهای بومی و سنتی با گذشت زمان به بوتهٔ فراموشی سپرده میشوند. به همین منظور، شناخت دقیق ابعاد آنها و کوشش برای تقویت جنبههای مثبت و همگانی کردن، آنها میتواند مفید باشد. پژوهشکدهٔ مردمشناسی باهدف احیای بازیهای بومی و محلی اقدام به چاپ کتابچههایی با موضوع روش بازیهای سنتی کرده که کتابچهٔ اول آن با عنوان روش بازی یهقلدوقل منتشر شده است.
در کتاب روش بازی الک دولک، الکدولک، یکی دیگر از بازیهای سنتی موردبررسی قرار خواهد گرفت. الکدولک تقریبا در تمام مناطق کشور ما بازی میشود و علاوه بر آن در اکثر نقاط حوزهٔ فرهنگ ایرانی نیز رواج دارد. روش بازی الکدولک در تمام نقاط تقریبا شبیه به هم است؛ با اینهمه تفاوتهایی هم در جزئیات انجام این بازی وجود دارد که در نوشتار حاضر ذکرشده است. در کتابچهٔ حاضر این بازی در نقاط مختلف کشور و حوزههای فرهنگی مختلف بررسی شده و در اختیار علاقهمندان به بازیهای سنتی قرار گرفته است.