کتاب ماهی کله پفکی فراموشکار

آقای محرابی لبخندی زد و گفت: «بچه‌ها، رازداری خودش یه هنره، یه مهارته؛ هرکس بتونه رازدار مردم باشه، مورداعتماد و امین مردم می‌شه. امین یعنی امانت‌دار؛ حالا این امانت می‌تونه یه حرف، یه راز، یه شیء یا یه اتفاق باشه.» آقای محرابی از آن معلم‌هایی است که سر کلاسش همه آرام و ساکت‌اند، حتی شاگردهای ته کلاس که همیشه مشغول شلوغ‌کاری و بازیگوشی‌اند. آقای محرابی ادامه داد: «حالا از شما می‌خوام یه فعالیت جالب دربارة این موضوع انجام بدید؛ تحقیق کنید و بفهمید رازدارترین آدم توی خانواده یا اقوامتون کیه و چه ویژگی‌های اخلاقی داره.» با این حرف آقای محرابی صدای پچ‌پچ بچه‌ها زیاد شد. یکی از بچه‌ها فورا گفت: «اجازه آقا، ما خودمون خیلی رازداریم؛ مثلا هروقت توی خونه یه لیوان یا بشقاب می‌شکنیم، به هیچ‌کس چیزی نمی‌گیم؛ چون اگه بگیم مادرمون خیلی عصبانی می‌شه.» همة بچه‌های کلاس با شنیدن این حرف از خنده غش کردند. آقای محرابی با خنده‌ای از جایش بلند شد و چند قدم در کلاس راه رفت و گفت: «دستت درد نکنه! پسرجون اینکه اسمش رازداری نیست. این اسمش پنهان‌کاریه. وقتی توی خونه یا بیرون از خونه اتفاقی براتون می‌افته، بهتره حتما به پدر و مادرتون بگید.»