کتاب برای نیستن ات

نه حلالت نمیکنم که به من

مرگ بیش از همیشه میخندد

پیچک محکمی گرفته مرا

باز دارد به ریشه میخندد

خواب شیرین روزهای خوشم

بازهم وقت رفتنی تلخ است

زندگی کوه کندنی تلخ است

باز خسرو به تیشه میخندد!

در لجنزار بی تو گندیدم

با دل خون چقدر خندیدم

طبق معمول عاشقی تنهاست

عشق به این کلیشه می خندد

در سکانس عبور تو از من

کارگردان به گریه می افتد

رغبتی نیست به ادامه ی کار

و مخاطب به گیشه می خندد!

بی تو، مردی شبیه من جمعه

پشت این پنجره است با سیگار

هرکه با عشقش آمد و رد شد،

به من این سوی شیشه می خندد...