کتاب یاد بعضی نفرات

«یاد بعضی نفرات‌» نوشته‌ی سیمین بهبهانی» مجموعه‌ای از گفتارها و یادداشت‌های اوست. بخش اول این اثر سال 1378 از سوی نشر البرز به چاپ رسیده و بخش دوم همین کتاب است که از سوی نشر نگاه منتشر شده است. سیمین بهبهانی علاوه بر این‌که شاعری بزرگ بود، در نثرنویسی و خاطره‌گویی نیز متبحر بود. او در این کتاب گوشه‌هایی از زندگی، احوال و آثار برخی شعرا و نویسندگان معاصر را بعضا در قالب خاطرات و دریافت‌های شاعرانه روایت می‌کند.
«سیمین بهبهانی» با نام اصلی «سیمین خلیلی» شاعر و نویسنده‌ی ایرانی در تاریخ ۲۸ تیر ۱۳۰۶ در تهران به دنیا آمد. او در خانواده‌ای اهل ادبیات و مطبوعات بزرگ و از همان کودکی با اشعار فاخر فارسی آشنا شد و سرودن اشعارش را آغاز کرد. «سیمین بهبهانی» بیش از شش‌صد غزل از خودش به یادگار گذاشته است و به خاطر سرودن غزل فارسی در وزن‌های بی‌سابقه او را «نیمای غزل» نام نهاده‌اند. از او تعداد زیادی مجموعه و دفتر شعر به یادگار مانده است.
«سیمین بهبهانی» در این کتاب گوشه‌هایی از زندگی، احوال و آثار بزرگانی مانند «منوچهر آتشی»، «هوشنگ ابتهاج»، «احمدرضا احمدی»، «پگاه احمدی»، «مهدی اخوان ثالث»، «پروین اعتصامی»، «قیصر امین پور»، «گلی ترقی»، «صادق چوبک»، «سهراب سپهری»، «فروغ فرخزاد»، «فریدون مشیری» و.... را در قالب خاطرات، دریافت‌ها و برداشت‌های شاعرانه شرح می‌دهد. خودش درباره‌ی این کتاب می‌نویسد: «بیشترینه نوشته‌هایم در این مجموعه، حاصل دقت در آثار و احوال یاران و عزیزان و شناخت رفتار و گفتار ایشان بوده و به خاطره همنشینی با آنان در آمیخته، و کمتر فصلی است که از این‌گونه حال و حکایت بی‌بهره مانده باشد. اسلوب نگارش یادگزاره‌ها گاه ساده است و گاه پیرایه‌مند: نظر به موقعیت و احوال خودم، از هر دو شیوه بهره گرفته‌ام. این حقیقت را هم هیچ گاه فراموش نکرده‌ام که هر هنرمند، در آن‌چه می‌آفریند، بازتابی از چند و چون روان و ضمیر خویش دارد. از این روست که ضمن اندیشیدن درباره‌ی هر اثر، به خلق و خوی آفرینده‌اش هم توجه داشته‌ام.» یکی از بخش‌های جذاب کتاب اولین دیدار سیمین بهبهانی با «سیمین دانشور» است. او اولین دیدارشان را این‌گونه توصیف می‌کند: «برایت شعر خواندم. برایت شعری هم نوشته بودم و آورده بودم، غزلی بود. روی پیش بخاری گذاشتی، بالای بخاری دیواری که گویا با هیزم‌های سوزانش گرمی محفل را بیشتر می‌کرد و مهندسی آن یادگار جلال بود. گمان می‌کردم همه‌چیز نشانی از جلال دارد جز تو که خودت بودی و نوشته‌هایت که بی‌تأثیر از مصاحب دیرینه بودند و من این استقلال را همیشه در تو می‌ستایم. این نخستین دیدارمان بود. اما از آن‌پس دیگر وانگذاشتمت. دلم قرار یافته بود. پرنده‌ی بی‌آشیان را آشیانی بخشیده بودی. دوستی‌ها نعمتند، بهشتند. آرامشند؛ دوستی‌ها دوستی‌اند.»
«یاد بعضی نفرات‌» برای اهالی شعر و ادبیات ایرانی کتابی جالب است که بسیاری از بزرگان ادبیات را از چشم سیمین بهبهانی می‌بینند.