میرزا احمد متولی باشی، متخلص به «روشن»، از شاعران گمنام عصر قاجار و از متولیان آستان شاهچراغ در شیراز بوده است.او در سال ۱۲۱۵ ق در شیراز متولد شد و در سال ۱۲۶۱ ق در سن ۴۶ سالگی درگذشت. خاندان او (حسینی شریفی) از نوادگان علامه میرشریف جرجانی بودند و منصب تولیت آستان شاهچراغ در دوره صفویه و قاجار به صورت موروثی در این خانواده بود.دیوان اشعار او شامل ۳۰۱۶ بیت در قالب‌های قصیده، غزل، قطعه، ترکیب‌بند و رباعی است. نسخه خطی آن به شماره ۳۰ در کتابخانه شاهچراغ نگهداری می‌شود. مضامین دیوان او بیشتر مدح و مرثیه اهل بیت (ع) به ویژه امام حسین (ع) است و به دلیل اعتقادات مذهبی عمیقش، بخش بزرگی از اشعارش به این موضوع اختصاص دارد.اشعار او بازتاب‌دهنده اختلافاتش بر سر منصب تولیت است. این منصب در آن دوران مورد ادعای افراد و خاندان‌های مختلفی بود و گاه با نفوذ در دربار تصاحب می‌شد. در نهایت، این منصب از خاندان او خارج شده و به دست میرزا فضل‌الله خاوری و برادرش می‌رسد.