1. خانه
  2. /
  3. معرفی «نجم الدین کبری»
نجم الدین کبری

نجم الدین کبری

ابو عبدالله احمدبن عمر بن محمد خیوَقی خوارزمی کنیه ابوالجناب و ملقب به نجم‌الدین و طامةالکبری و مشهور به شیخ ولی‌تراش از صوفیان سدهٔ ششم و هفتم قمری است. نجم الدین در سال ۵۴۰ق/۱۱۴۵م در شهر خیوه در ولایت خوارزم بدنیا آمد. او بعد از فراگیری مقدّمات علوم در آنجا، سال‌های بسیار به مسافرت پرداخت و نزد استادان زیادی علوم رسمی و متداول؛ به ویژه حدیث را فرا گرفت و از مشایخ متعددی در طریقت بهره‌مند گردید. از استادان مهم وی یکی شیخ اسماعیل قصری (م. ۵۸۹) است که نزد وی به ریاضت و سلوک پرداخت و از او اجازهٔ ارشاد گرفت و به خوارزم بازگشت. شاگردان و خلفای شیخ نجم الدین کبری از قبیل، شیخ فریدالدین عطار، باباکمال جندی، شیخ رضی الدین علی لالا، شیخ سعدالدین محمد حمویی، شیخ نجم الدین رازی، مجدالدین بغدادی و بهاء ولد از اعاظم طریقه کبراویه و بزرگان دیگر همه از شاگردان و مریدان این شیخ می‌باشند. نجم‌الدین در طول مدت عمر ۱۲ نفر را به مریدی پذیرفت که همگی از جمله مشایخ و اولیا شدند.
کتاب های «نجم الدین کبری»
نویسندگان مرتبط با نجم الدین کبری
نظر کاربران در مورد "نجم الدین کبری"
1 نظر تا این لحظه ثبت شده است

شیخ نجم الدین کبری از اعاظم سلسله ذهبیه و بعدها سلسله نعمت اللهی بوده است . از شاگردان او بهاء ولد پدر مولوی است و دیگر شاگردش شیخ عطار می‌باشد. بعدها شاه نعمت الله ولی از ایشان اقتباس کرده است. از طریق شیخ عبدالله یافعی که استاد وی بوده است. حمله چنگیز به سرزمین پارس به جهت نجات مردم از حکومت ظالم خوارزمشاهیان بوده که به سبب خوابی که چنگیزخان در دوران بچگی دیده است انجام شده است.

1404/11/14 | توسطکاربر سایت
0
| |