کتاب اختلال های روانی در آینه سینما

سینما همیشه آینه‌ی ساده‌ای از واقعیت نبوده و در موضوع سلامت روان، این آینه گاه تصویری کاملا کج و معوج به دست می‌دهد؛ کتاب «اختلال‌های روانی در آینه سینما: هالیوود چگونه تنوع‌های روان‌شناختی را به کار می‌گیرد و موجب شرم‌آوری یا تحریف آنها می‌شود» نوشته‌ی ارین هیث است که به‌جای پرداختن به تشخیص بالینی شخصیت‌های سینمایی، پرسشی فرهنگی‌تر را دنبال می‌کند: هالیوود چرا و چگونه از تفاوت‌های روانی برای پیشبرد روایت‌هایش بهره می‌گیرد.
سه مفهوم استفاده‌کردن، شرمسارساختن و پنهان‌کردن ستون فقرات تحلیل کتاب را تشکیل می‌دهند. هیث نشان می‌دهد که فیلم‌های محبوب اغلب اختلال‌های روانی را نه به‌عنوان تجربه‌ای واقعی و پیچیده، بلکه به‌مثابه ابزاری دراماتیک برای ایجاد تعلیق، ترس یا کشش روایی به کار می‌گیرند؛ شخصیت‌هایی که هویتشان تا حد یک برچسب تقلیل می‌یابد و رفتارشان اغلب با خشونت یا غیرقابل‌پیش‌بینی‌بودن گره می‌خورد.
همچنین به شیوه‌هایی می‌پردازد که سینما از طریق ارائه‌ی راه‌حل‌های ساده و سریع، پیچیدگی واقعی زندگی با یک اختلال روانی را پنهان یا کم‌رنگ می‌کند. چارچوب نظری اثر برگرفته از مطالعات رسانه و به‌ویژه مطالعات معلولیت است؛ رویکردی که به هیث اجازه می‌دهد به‌جای قضاوت بالینی، به شیوه‌های بازنمایی و کارکرد اجتماعی این تصویرها بپردازد.
ساختار کتاب حول پنج فصل شکل گرفته و هر فصل با مقایسه‌ی دو فیلم، یک مسئله‌ی اجتماعی یا ساختاری مشخص را کاوش می‌کند؛ از پیوند جنسیت و روایت غیرقابل‌اعتماد در فایت کلاب و قوی سیاه، تا شرورسازی و روان‌پریشی در شوالیه‌ی تاریکی و سکوت بره‌ها، از بازنمایی اوتیسم در رین من و مری و مکس، تا مسائل نژاد و معلولیت در رادیو و سولیست و در نهایت موضوع نهادینه‌سازی و گازلایتینگ در دختر، ناتمام و دوازده میمون. این چیدمان نشان می‌دهد که دغدغه‌ی اصلی کتاب «اختلال‌های روانی در آینه سینما» فراتر از نقد تک‌تک فیلم‌هاست و بیشتر به الگوهای تکرارشونده‌ای می‌پردازد که در آثار محبوب و متفاوت از هم دیده می‌شوند. هیث که در حوزه‌ی دانشگاهی تدریس می‌کند، کوشیده مفاهیم پیچیده‌ی مطالعات رسانه را از طریق نمونه‌های سینمایی شناخته‌شده در دسترس مخاطب غیرمتخصص هم قرار دهد.