کتاب بند انگشت

«بند انگشت» نمایشنامه‌ای طنزآمیز و انتقادی از دیوید هیر است که در سال ۱۹۷۰ نوشته شد و نخستین بار در باشگاه تئاتر همپستد اجرا شد و بعدها در تئاتر رویال کورت بازسازی شد. این اثر، که باعث شد هیر جایزه ایونینگ استاندارد برای نویدبخش‌ترین نمایشنامه‌نویس جدید را دریافت کند، نمایشی تند و پرانرژی با بازیگرانی برجسته همچون لین ردگریو، آنا ماسی و باربارا فریس ارائه می‌دهد و آغازگر دوران پربار نمایشنامه‌نویسی او بود. داستان حول سه معلم زن در یک مدرسه دخترانه کوچک و منزوی در انگلستان می‌چرخد. این زنان با پیمانی مشابه سوگند لیسیستراتا اثر آریستوفان تصمیم می‌گیرند جامعه‌ای آموزشی بدون مردان ایجاد کنند و با خودداری از روابط جنسی با مردان، عمل نمادین مقاومت خود را نشان دهند. با این حال، هر معلم دیدگاه متفاوتی نسبت به فمینیسم و رهایی زنان دارد: یکی جزمی و رادیکال، دیگری عمل‌گرایانه و سومی بین تعهد ایدئولوژیک و خواسته‌های شخصی در نوسان است. این تنش‌ها منجر به رفتارهای طعنه‌آمیز و گاهی مضحک می‌شود که اهداف آرمان‌گرایانه آنان را تضعیف می‌کند. با گذر زمان، مدرسه رو به زوال می‌رود؛ دانش‌آموزان کاهش می‌یابند و تدریس در میان رقابت‌های داخلی و بازی‌های قدرت فرو می‌پاشد. در پایان، زنان آزمایش آرمان‌شهری خود را رها می‌کنند و مسیرهای جداگانه‌ای در پیش می‌گیرند. مضامین کلیدی شامل هجوی ایدئولوژی و فمینیسم، زبان و قدرت و فروپاشی آرمان‌گرایی هستند. هیر از محیط اغراق‌آمیز مدرسه زنانه برای به چالش کشیدن رادیکالیسم جزمی و بررسی توانایی خلوص ایدئولوژیک در ایجاد تغییر اجتماعی استفاده می‌کند. عنوان نمایشنامه به عنوان نمادی از کنترل و تعریف هویت از طریق زبان عمل می‌کند و تعاملات شخصیت‌ها نشان‌دهنده مبارزات گسترده‌تر بر سر شکل‌دهی گفتمان جامعه است. نمایشنامه همچنین نشان می‌دهد چگونه آرمان‌های رادیکال هنگامی که با واقعیت عملی روبه‌رو می‌شوند، اغلب تضعیف می‌شوند. نقاط قوت اثر شامل طنز پرانرژی و انتقادات تحریک‌آمیز، تمرکز جسورانه بر نقش زنان و ارائه تصویری از سیاست‌های جنسیتی اوایل دهه ۱۹۷۰ است. محدودیت‌ها به لحن گاه مبهم، تفاوت میان کاریکاتور و انتقاد، و نیاز به زمینه تاریخی برای مخاطب مدرن بازمی‌گردند. در نتیجه، «بند انگشت» نمایشی گزنده و تفکربرانگیز است که محدودیت‌های خلوص ایدئولوژیک و اصلاحات نهادی را به پرسش می‌کشد. هیر از طریق تعاملات ناپایدار سه شخصیت اصلی، شکاف میان آرمان و عمل و نقش زبان، قدرت و هویت در شکل‌دهی به جامعه را برجسته می‌کند و مخاطب را به تأمل در مورد پیچیدگی‌های تحقق ایده‌آل‌های اجتماعی و فمینیستی وا می‌دارد.