کتاب من پدرم هستم

«من پدرم هستم» مجموعه‌داستانی درون‌گرایانه به قلم هدیه کازرونی است که در امتداد دگردیسی‌های تاریخی داستان‌نویسی نوین ایران و گذار آگاهانه از ادبیات ایدئولوژی‌زده و فقرستای دهه‌های بیست تا پنجاه خورشیدی، بر کشف فردیت مستقل انسانی، بازیابی هویت زنانه و لایه‌های خاموش رنج در بستر زیست معاصر تمرکز دارد. جریان داستان‌نویسی معاصر پس از دهه‌ها اسارت در چنبره شعارهای حزبی و مناقشه میان تعهد سیاسی و گریز از واقعیت، سرانجام در نیمه دوم دهه شصت توانست از صرف گزارشگری محرومیت‌ها عبور کند و به فردیت متکثر انسان‌ها اصالت بخشد؛ مسیری که در دهه‌های هشتاد و نود تداوم یافت و بستر تکوین نگاه نسلی نو از نویسندگان شد.
کازرونی که پرورش‌یافته در مکتب داستان‌نویسانی صاحب‌سبک چون محمدرضا صفدری و یارعلی پورمقدم است، در این اثر نخستین خویش به جای تن‌دادن به الگوهای تحمیلی، انسان بماهو انسان را کانون توجه قرار می‌دهد؛ رویکردی که اثر داستانی را به کاوشگاهی زنده برای رویارویی با امر زیسته، گشودن گره‌های سرکوب‌شده ناخودآگاه و فهم نسبت شکننده آدمی با جهان پیرامون ارتقا می‌بخشد. کتاب دربرگیرنده شش روایت شامل من پدرم هستم، بیستم آذر، بن‌بست هلن، سینما مایاک، قصردشت و پیربنا است که در فضایی ملموس، تاریخی و نوستالژیک شهرهای شیراز و تهران نفس می‌کشند. شاخصه کانونی این قصه‌ها، زنانگی عمیق و تکاپوی مداوم شخصیت‌های زن برای فرارفتن از حاشیه‌نشینی تحمیلی، شکستن یوغ سکوت و بازتعریف عاملیت خویش در برابر ساختارهای مسلط پدرسالار است؛ مضمونی تلخ که در صورت‌بندی دوگانه‌ها و طرح این تلقی که تنها مرد سازگار در این جهان روایی، مرد مرده و غایب است، بحران فرسایش روابط خانوادگی، بیگانگی عاطفی و تنهایی وجودی زنان را عیان می‌سازد. نویسنده با زبانی شاعرانه، موجز و وسواسی آگاهانه در گزینش واژگان، فرم روایت‌ها را چندلایه و پازل‌گون سامان می‌دهد؛ چنان‌که در داستانی همچون قصردشت، دغدغه مهاجرت، غربت، گسست ریشه‌های سرزمینی و حسرت گذشته از خلال نگاه راوی کودک بازتاب می‌یابد تا آسیب‌پذیری معصومانه انسان در مواجهه با فقدان آشکار گردد، و در داستانی چون پیربنا، تصویرسازی عینی جانشین گزافه‌گویی‌های انتزاعی می‌شود تا جغرافیای کهن شیراز با حافظه رنجور راویان پیوند بخورد.
درونمایه این مجموعه، در افق رستگاری از مجرای کلمه تجلی می‌یابد؛ بستری که در آن، نوشتن به یگانه پناهگاه ممکن برای تاب‌آوردن در برابر تاریکی‌های زیستی و مقاومتی پایدار در مواجهه با ممیزی، ردشدن‌ها و انزوای فرهنگی بدل می‌گردد. کازرونی، دست روی نادیده انگاشتن‌ها می‌گذارد؛ روی خاطرات مدفون، صداهای خفه‌شده، زخم‌های ناگفته خانوادگی و تجربیات حاشیه‌ای که همواره در هیاهوی اجتماع پایمال می‌شوند و راهی به کانون توجه نمی‌یابند.