کتاب یاقوت در مرداب

شاید شما هم این را تجربه کرده یا دیده باشید: مواقعی هست که آدمی از سر اجبار، بدون گفتن و توضیحی به دیگران، گوشه‌‏ای از وجود و زندگی خود را برمی‌دارد و دفن می‌کند. منظورم از دفن کردن، گذشتن از تمام آنچه ساخته و یا فراموش کردن آرزوهایی است که برای آینده خود ترسیم کرده است. آنجاست که یا به خاطر دیگران و یا حتی به خاطر تتمه آنچه از وجود خود آدم باقی می‌ماند، لازم است پا روی چیزهایی بگذاری که برایت هدفی ارزشمند بوده‌‏اند. رسیدن به این نقطه یعنی تغییر مسیر زندگی، از دست دادن خیلی از داشته‌‏ها و حتی گاهی فراموش کردن حداقل‏‌های انسانی خود! گرفتن چنین تصمیمی عواقبی دارد اما تازه روزهای بعد از این طوفان، با آرام شدن ذهن، آدم می‏نشیند و با خودش حساب و کتاب می‏کند که اصلا کار درستی کرده است یا نه؟ آیا ارزش آن را داشته که قسمتی از زندگی‏اش را فراموش کند؟ آیا نباید در آن لحظه به خودت و دیگران میگفتی که من هم مثل تو، مثل بقیه، انسانی هستم با آرزوهای کوچک و بزرگ... من هم آرزوهایی دارم و خانه‏ای رویایی در ذهن ساخته و به آن آمال دل خوش کرده‏ام. من هم حقوقی دارم مثل دیگران، که لازم نیست برای نجات کسی دیگر آن را زیر پا بگذارم... اینها همه افکاری است که در ذهن می‏چرخد ولی دیگر برای تغییر مسیر و اصلاح آن دیر شده است. دیگر باید منتظر یک معجزه یا یک عدالت بی‏نقص بود تا شاید روزی، دوباره از آن تکه باقی مانده از وجود که دور نینداخته‏ای، جوانه‏ای بیرون آید و مسیر زندگی را تغییر دهد!از این چند سطر بگذریم... امروز کتابی را در دست داریم که نویسنده اوج و فرود خوبی را در روایت ساخته است. قصه‏ای که قلاب جذب مخاطب را از ابتدا می‏اندازد و حس کنجکاوی برای دانستن سرنوشت قهرمان قصه را برمی‏انگیزد. شاید مهم‏ترین نکته در کتاب هم همان ایجاد حس همدلی و همراهی با شخصیت‏ها و گاهی عصبانیت از تصمیم یا رفتار آنهاست. این موضوع اگر برای شما رخ داد پس نویسنده توانسته همراهی شما برانگیزد. همراه قصه‏اش شویم تا تجربه‏ای تازه از قصه داشته باشیم. تجربه‏ای که بی‏ارتباط با چند سطر ابتدایی این متن نیست.