دانستن «چیستی» و «چرایی» زیارت، مرحلهای از «معرفت نظری» است که زیارت شایسته و پذیرفته شده را نصیب زائر میکند.تعظیم، تکریم، گرامی داشت و یادکرد از انسان های شایسته، هنرمند، فرهیخته، فرهنگ ساز، نقش آفرین، مصلح، متحوّل کنندگان تاریخ و… نیز زنده نگاه داشتن نام و یاد آنان پس از مرگ، نشانه و لازمه محبت، عشق و ارادت انسان به نیکیها و کمالات است و ریشه در فطرت و سرشت الهی آدمی دارد . بیش از دو هزار سال پیش در یونان شاگردان ارسطو پس از مرگ او همواره بر مزارش حاضر شده و در آنجا به درس و بحث و گفتگو میپرداختند، تا یاد او را در خاطر خویش و دیگران زنده نگاه دارند. حضرت زهرا (ع) برای بزرگداشت کار و اقدام ارزشمند شهدای احد به ویژه حضرت حمزه (ع) هر هفته با پای پیاده به زیارت ایشان میرفت . دانشمند، مفسّر و محدّث بزرگ جناب جابر بن عبدالله انصاری در زیارت اربعین خود بر خلاف این مطلب عمل کرده است. عطیه میگوید: «در روز بیستم ماه صفر همراه جابر بن عبدالله بودم ، وقتی به غاضریه رسیدیم ، در رودخانه غسل کرد و لباس پاکی را که به همراه داشت پوشید. سپس کیسه ای را که در آن مشک بود ،گشود و بر بدنش پاشید…».