کتاب سقوط

وقتی نام مایکل وولف به میان می‌آید، ناخودآگاه ذهنت به سمت راهروهای تاریک قدرت، شایعات تاییدنشده اما واقعی و افشاگری‌های تکان‌دهنده می‌رود؛ او این بار در کتاب «سقوط: پایان فاکس نیوز و سلسله‌ی مرداک» انگشت اتهام و ذره‌بین ژورنالیستی خود را روی رگ حیاتی رسانه‌های محافظه‌کار آمریکا گذاشته است. وولف با همان ادبیات بی‌پروای همیشگی‌اش، ساختار قدرت را در طبقات بالایی فاکس نیوز کالبدشکافی می‌کند، جایی که بوی زوال و سقوط به وضوح استشمام می‌شود. این اثر شبیه به تماشای غرق شدن یک کشتی مجلل رسانه‌ای است که ناخداهایش پیش از برخورد با کوه یخ، در حال خفه کردن یکدیگر هستند. روپرت مرداک، پیرمرد ۹۲ ساله‌ی میدان سیاست و رسانه، حالا دیگر آن دیکتاتور مقتدر سابق نیست، بلکه پدری نگران است که میراثش را در آستانه‌ی فروپاشی می‌بیند. وولف نشان می‌دهد که چگونه یک غول رسانه‌ای که روزگاری پادشاه‌سازی می‌کرد، در تله‌ی مخاطبان افراطی خودش گیر افتاده است. این پارادوکس عجیبی است؛ فاکس نیوز برای زنده ماندن باید از دونالد ترامپ و جریان ماگا حمایت کند، در حالی که خود مرداک در خلوت خود از ترامپ متنفر است و او را تحقیر می‌کند. این تضاد منافع، لایه‌ی پنهانی و جذابی است که وولف با دسترسی به منابع دست‌اول داخلی آن را برملا می‌سازد و به مخاطب می‌فهماند که در پشت پرده‌ی این ویترین ایدئولوژیک، چیزی جز چرتکه‌اندازی برای سود مالی و حفظ ریتینگ وجود ندارد.
کشش اصلی داستان اما در اتاق‌های دربسته و جنگ‌های پنهان خانوادگی رقم می‌خورد، جایی که رقابت فرزندان مرداک برای جانشینی، نسخه‌ی واقعی و حریصانه‌تری از سریال معروف وراثت (Succession) را به نمایش می‌گذارد. لاچلان مرداک به عنوان ولیعهد محافظه‌کار در تلاطم حفظ امپراتوری است، در حالی که جیمز مرداک با نگاهی لیبرال‌تر، مسیر خود را از این چرخه‌ی تندروی جدا کرده و بوی توطئه در تمام دیدارهای خانوادگی آن‌ها پیچیده است. مایکل وولف با مهارت خاصی سبک زندگی و روان‌شناسی این ملوک‌الطوایف رسانه‌ای را ترسیم می‌کند. او به جای تکیه بر تحلیل‌های خشک آکادمیک، به سراغ جزییات ظریفی می‌رود که نشان می‌دهد چگونه حسادت‌های شخصی و عقده‌های فروخورده، تصمیمات کلان سیاسی آمریکا را جهت‌دهی می‌کنند. در این میان دادگاه جنجالی شرکت دومینیون ووتینگ سیستمز و غرامت کمرشکن ۷۸۷ میلیون دلاری، مانند یک زلزله‌ی ویرانگر ارگانیسم داخلی شبکه را به هم می‌ریزد. وولف به خوبی تبیین می‌کند که اخراج ناگهانی تاکر کارلسون، بزرگ‌ترین و پربیننده‌ترین ستاره‌ی آن روزهای تلویزیون آمریکا، نه یک تصمیم رسانه‌ای ساده، بلکه یک قربانی‌سازی تاکتیکی برای نجات کل ساختار بود. تنش میان مجریان محبوبی مثل شان هنیتی و لورا اینگراهام با مدیریت شبکه، در کتاب به گونه‌ای روایت شده که گویی مهره‌های یک شطرنج مرگبار، یکی پس از دیگری در حال سقوط هستند و هیچ‌کس به دیگری اعتماد ندارد.
تحلیل نهایی وولف از این هرج‌ومرج، به یک پیش‌بینی کلان ژورنالیستی ختم می‌شود: پایان یک عصر و فرسایش گریزناپذیر یک امپراتوری رسانه‌ای که ساختار اجتماعی آمریکا را دوقطبی کرد. نویسنده قصد ندارد فاکس نیوز را صرفا محکوم کند، بلکه او به عنوان یک راوی خونسرد و آگاه، مکانیزم خودویرانگری این شبکه را به تصویر می‌کشد. پخش اخبار جعلی و ترویج تئوری‌های توطئه درباره‌ی انتخابات ۲۰۲۰، سرانجام گریبان سازندگانش را گرفت و آن‌ها را در تله‌ی تندروی‌های خودشان اسیر کرد. سقوط فاکس نیوز در این کتاب، نه لزوما یک ورشکستگی مالی ناگهانی، بلکه یک مرگ تدریجی اخلاقی و ساختاری است که با رفتن روپرت مرداک از صحنه‌ی مدیریت، شتاب بیشتری به خود گرفته است و نشان می‌دهد که حتی پولادین‌ترین سلسله‌های رسانه‌ای نیز در برابر تغییر نسل و بحران‌های حقوقی، به شدت آسیب‌پذیر و شکننده هستند.