کتاب با بچه ها که کسی حرف نمی زند

«با بچه‌ها که کسی حرف نمی‌زند» برای نوجوان‌هایی است که یکی از نزدیکان‌شان دچار افسردگی شده است. این کتاب ماجراهای دختری به نام شارلوت را روایت می‌کند که مادر و پدرش گاهی با هم جر و بحث می‌کنند، چون مادر شارلوت دیگر زن سابق نیست. زنی افسرده است که حال و حوصله هیچ کاری را ندارد و فقط می‌خواهد دراز بکشد و به پر و پای بقیه بپیچد. شارلوت نمی‌فهمد که چه بلایی سر مادرش آمده است.
نویسنده کتاب کریستن بویه است. او از نویسندگان موفق آلمانی در حوزۀ ادبیات کودک و نوجوان است. او تاکنون کتاب‌های زیادی برای بچه‌ها نوشته است و جوایز متعددی نیز دریافت کرده است که از آن میان می‌توان به جایزۀ کتاب سال آلمان، جایزۀ ادبیات اتریش و جایزه صلیب افتخار آلمان اشاره کرد.
داستان «با بچه‌ها که کسی حرف نمی‌زند» از زبان شخصیت اصلی یعنی شارلوت روایت می‌شود. این رمان در ۲۶ فصل نوشته شده است و به زندگی شارلوت می‌پردازد. شارلوت در روستا، با پدر و مادرش، یک زندگی عادی و آرام دارد تا اینکه مادرش افسرده می‌شود و از آن به بعد دیگر هیچ چیز عادی نیست و همه‌چیز تغییر می‌کند و شارلوت نمی‌داند باید چه کند.
رمان این‌طور شروع می‌شود: «به خانه که برگشتم، اولش کسی در را به رویم باز نکرد. هی زنگ زدم و زنگ زدم، اما بی‌فایده بود و از خانه هیچ صدایی نمی‌آمد. بعدش خانه را دور زدم و تند تند به در تراس مشت کوبیدم.»
این شروع جذاب خواننده را با خود به دنیا و زندگی شارلوت می‌برد و او را تا انتها با غم‌ها، دغدغه‌ها، فکرمشغولی‌ها و راه‌حل‌هایی که به ذهنش می‌رسد، همراه می‌کند. مخاطب نوجوان کتاب در می‌یابد که چقدر «گفت‌گو و مکالمه» ‌مهم است و چقدر حرف نزدن مادر، می‌تواند مشکلات را صد چندان بدتر کند. نوجوان، پا به پای شارلوت جلو می‌رود و با بحرانی که به وجود آمده رو به رو می‌شود و می‌خواهد ببیند چطور باید با این بحران مواجه شد.
«با بچه‌ها که کسی حرف نمی‌زند» از آن دست رمان‌های نوجوان است که به خوبی فاجعه و بحران خانودگی را نشان می‌دهد، افسرده شدن مادر، بی‌خیالی و انکار پدر و نوجوانی که درون‌گراست و مستاصل و کسی با او حرف نمی‌زند چون فکر می‌کنند هنوز کودک است. مضامین این کتاب مهم هستند. این رمان می‌تواند خواننده نوجوان را علاوه بر سرگرم کردن، با نکات مهمی از زندگی واقعی رو به رو و آشنا کند.