مفهوم ارتقاء علمی و آموزشی در نظامهای نوین از دیرباز بهعنوان یکی از بنیادیترین ارکان توسعه پایدار مورد توجه اندیشمندان علوم تربیتی، روانشناسی یادگیری و سیاستگذاران آموزشی بوده است. در این چارچوب، ارتقاء علمی صرفا به معنای افزایش حجم اطلاعات یا انباشت دانش نظری در ذهن دانشآموزان نیست، بلکه شامل تحول کیفی در فرآیند یادگیری، پرورش مهارتهای تفکر سطحبالا، افزایش قدرت تحلیل و توانایی بهکارگیری آموختهها در موقعیتهای واقعی زندگی است