کتاب کمک به فرزندم برای پیشگیری از ترس

تصور کنید کودکی در تاریکی اتاقش سایه‌ی متحرکی روی دیوار می‌بیند یا از فکر جدا شدن از والدین هنگام رفتن به مهدکودک، دچار دل‌شوره و اضطراب شدیدی می‌شود. این تجربه‌ها بخش جدایی‌ناپذیر دنیای خردسالی هستند، اما نحوه برخورد ما با آن‌ها مسیر رشد عاطفی فرزندمان را می‌سازد. استفانی کوتوریه که به‌عنوان روان‌حرکت‌درمانگر و متخصص سوفرولوژی سال‌ها با بچه‌ها و خانواده‌ها کار کرده، در کتاب «کمک به فرزندم برای پیشگیری از ترس» ترس را نه‌جنگ و دشمنی مهلک، بلکه یک واکنش کاملا طبیعی، تکاملی و حتی ضروری برای بقا و رشد کودک معرفی می‌کند. او با زبانی بسیار ساده، گرم و دور از اصطلاحات خشک علمی، به پدران و مادران یاد می‌دهد که چطور به‌جای بی‌ارزش نشان دادن احساسات فرزندشان با جملاتی مثل «این‌که ترس ندارد»، آغوش امنی برای درک و مهار این هیجانات بسازند.
تمرکز اصلی اثر روی ساختن یک جعبه‌ابزار کاربردی، بازی‌محور و ملموس در محیط خانه است. نویسنده با خلق داستان‌های کوتاه از شخصیت‌های کودک، مثال‌هایی واقعی ارائه می‌دهد تا والدین بتوانند علائم فیزیکی و رفتاری اضطراب را دقیق‌تر تشخیص دهند؛ چه این ترس حاصل مواجهه با تاریکی و حیوانات باشد و چه ناشی از ورود به محیط‌های تازه و ترس از شکست. ابزارهای پیشنهادی کتاب اصلا پیچیده نیستند و دقیقا با زبان دنیای کودکان طراحی شده‌اند.
تکنیک‌های آرام‌سازی بدنی، تمرین‌های تنفسی ساده، نقاشی کشیدن از هیولاهای ذهنی و قصه‌درمانی از جمله روش‌هایی هستند که به بچه یاد می‌دهند چطور هیجان ناشناخته‌اش را نام‌گذاری کند و کنترل اوضاع را دوباره به دست بگیرد. با این تمرینات، مواجهه با موقعیت‌های نگران‌کننده به یک بازی مشترک میان والد و فرزند تبدیل می‌شود که در آن، هدف نابود کردن ناگهانی ترس نیست، بلکه اهلی‌کردن و رام‌کردن گام‌به‌گام آن است.
بخش مهم دیگری از کتاب «کمک به فرزندم برای پیشگیری از ترس» به رفتارهای ناخودآگاه خود بزرگ‌سالان اختصاص دارد. کوتوریه نشان می‌دهد که چطور لحن کلام، اضطراب‌های پنهان، بی‌صبری یا حتی محافظت بیش‌ازحد والدین می‌تواند ناخواسته هیجانات منفی را در فرزندشان تشدید کند. وقتی پدر و مادر یاد بگیرند چطور اضطراب خود را مدیریت کنند و در موقعیت‌های بحرانی منبع آرامش باشند، کودک نیز احساس امنیت بیشتری خواهد کرد و حس اعتمادبه‌نفس در او تقویت می‌شود. این تعامل دوسویه کمک می‌کند تا فضای خانه از حالت کشمکش خارج شود و به محیطی پر از همدلی و درک متقابل تبدیل گردد. درواقع یادگیری مهار هیجانات صدمه‌ای به روحیه شاداب بچه‌ها نمی‌زند، بلکه به آن‌ها جرئت می‌دهد تا با قدم‌های استوارتر، دنیای اطرافشان را کشف کنند و در مواجهه با چالش‌های کوچک و بزرگ زندگی روزمره شجاع‌تر باشند.