کتاب هیچ‌کس کامل نیست، من بدتر از همه‌ام

بیایید راستش رو بگیم: تا حالا چند بار به خودمون گفتیم «از فردا دیگه جدی شروع می‌کنم!»؟ و خب... فردا که اومد، ما هنوز روی مبل لم دادیم و داریم چیپس می‌خوریم! در همین لحظه، آدم‌هایی هستند که مثل خرگوش برق‌آسا می‌دون و به هدف‌هاشون می‌رسن، و ما؟ ما هنوز دنبال کنترل تلویزیون می‌گردیم.

معمولا تقصیر رو گردن انگیزه، شانس یا حتی ژن خوب می‌ندازیم. ولی بیاید خودمون رو گول نزنیم؛ مشکل جای دیگه‌ایه. این کتاب هم نیومده ما رو با «فکر مثبت کن» یا «جهان انرژی‌ش رو می‌فرسته» سر کارمون بذارد. نه، اینجا خبری از جملات قشنگ روی ماگ نیست. ما اومدیم تا با واقعیت‌های تلخ روبه‌رو شیم: همون ترس‌ها، تعلل‌ها و بی‌تفاوتی‌هایی که مثل موریانه، آرم‌آرم زندگی‌مون رو می‌جون.

اگر دنبال دلگرمی‌های قشنگ و مصنوعی هستیم، بهتره همین‌جا کتاب رو ببندیم. ولی اگر حوصله‌ی شنیدن حرف‌های بی‌تعارف رو داریم، اگر جرات داریم توی آینه نگاه کنیم و بپذیریم که خیلی وقت‌ها خودمون عامل سکون و بدبختی‌مون بودیم، خب... خوش اومدیم!