کتاب بازی درمانی در آموزش؛ رویکردی نو برای یادگیری و رشد کودکان

نظام‌های آموزشی در دهه‌های گذشته همواره میان دو قطب «انضباط و سخت‌گیری» و «آزادی و خلاقیت» در نوسان بوده‌اند. مدارس سنتی بیشتر بر حفظ مطالب، رعایت سکوت و اجرای یکسان برنامه‌ها تأکید داشتند. در چنین مدارسی، بازی اغلب به عنوان وقت‌گذرانی یا حتی اتلاف وقت تلقی می‌شد. اما پژوهش‌های گسترده در حوزه‌های روان‌شناسی رشد، علوم تربیتی و علوم اعصاب شناختی در چند دهه‌ی اخیر نشان داده‌اند که این نگاه نه تنها ناکارآمد است، بلکه در بسیاری از موارد مانع رشد همه‌جانبه کودک نیز می‌شود. کودکان در فضایی که فرصت تجربه‌ی آزادانه، حرکت، تخیل و تعامل نداشته باشند، انگیزه و اشتیاق خود را نسبت به یادگیری از دست می‌دهند. درست در همین نقطه است که بازی‌درمانی وارد میدان می‌شود و راهی نو پیش پای آموزش می‌گذارد.