انسان به سوی ابدیت روان است و کسانی در اثر صفای فطرت، سعادت خود را در دلبستگی به لذایذ گذران و زندگی این جهان نمیبینند و سود و زیان و شیرین و تلخ این سرا پیش آنان جز پنداری فریبنده نیست و یاد گذشتگان کاروان هستی که کامروایان دیروز و افسانههای امروزند، درس عبرتی برای آنان است و طبعا با دلهای پاکشان متوجه جهان ابدیت میشوندو به نمودهای گوناگون این جهان ناپایدار به نظر آیه مینگرند و هیچگونه اصالت و استقلالی به آنها نمیدهند و در این هنگام از دریچۀ آیات زمینی و آسمانی، نور نامتناهی عظمت کبریای خدای پاک را با درک معنوی مشاهده میکنند و دلهای پاکشان یکجا شیفتۀ درک رمزهای آفرینش میشود و در فضای نامتناهی جهان ابدیت به پرواز درآمده و اوج میگیرند.