جهان امروز با شتابی بیسابقه در حال تغییر است. انقلابهای فناورانه، تحولات اجتماعی و نیازهای اقتصادی روزبهروز الگوهای زندگی و کار را دگرگون میسازند. در چنین شرایطی، آموزش دیگر نمیتواند تنها به انتقال محفوظات محدود باشد. آنچه بیش از هر چیز اهمیت یافته، توانایی تفکر انتقادی، حل مسئله، خلاقیت، سازگاری با تغییرات و یادگیری مادامالعمر است. این نیازها، ضرورت بازنگری در شیوههای سنتی آموزش و حرکت به سوی رویکردهای نوین را آشکار میسازد. از همین رو، مفهوم «مهندسی فرایندهای آموزشی» مطرح شده است؛ مفهومی که تلاش میکند آموزش را همچون یک نظام پویا و قابل طراحی ببیند و با بهرهگیری از ابزارهای علمی و فناورانه، مسیر آن را بهینهسازی کند.
مهندسی فرایندهای آموزشی در واقع نگاهی نظاممند و علمی به آموزش دارد. این نگاه آموزش را تنها مجموعهای از فعالیتهای پراکنده نمیبیند، بلکه آن را فرایندی یکپارچه و هدفمند میداند که هر بخش آن باید بر اساس شواهد و اصول مشخص طراحی شود. همانگونه که در مهندسی صنعتی، فرایند تولید کالا به دقت بررسی، تحلیل و بازطراحی میشود، در مهندسی آموزشی نیز تمام اجزای یاددهی و یادگیری باید مورد واکاوی قرار گیرند. این اجزا شامل محتوا، روش تدریس، ابزارهای آموزشی، ارزشیابی، نقش معلم و حتی محیط یادگیری است. هر تغییری در یکی از این عناصر میتواند کل نظام را تحت تأثیر قرار دهد. بنابراین، رویکرد مهندسی به دنبال ایجاد هماهنگی، بهینهسازی و نوآوری در همه سطوح آموزش است.
میترا مومنینسب نویسنده ایرانی متولد سال 1356 میباشد.