دنیای امروز با تحولات عظیمی همراه است که آموزش سنتی به تنهایی نمیتواند پاسخگوی آنها باشد. سرعت تغییرات فناورانه، گسترش ارتباطات، پیچیدگی مسائل اجتماعی و نیاز به مهارتهای تازه، همگی ایجاب میکنند که نظام آموزشی از حالت سنتی به سمت الگوهای نوین حرکت کند. جامعهای که میخواهد در قرن بیست و یکم جایگاه مناسبی داشته باشد، باید شهروندانی تربیت کند که خلاق، نقاد، کارآفرین و مسئولیتپذیر باشند. این هدف تنها با تحول در آموزش و پرورش ممکن است.
در ایران، همچون بسیاری از کشورهای در حال توسعه، آموزش و پرورش با چالشهای متعددی روبهرو است. تفاوت سطح امکانات میان مناطق شهری و روستایی، تمرکز بیش از حد بر محفوظات، کمبود منابع آموزشی نوین، و فشار نظام امتحانمحور از جمله مشکلات جدی به شمار میرود. در چنین شرایطی، بازاندیشی در محتوا، روشها و ساختار آموزش نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی اجتنابناپذیر است.