در تاریخ ادبیات دیرسال پارسی فراوان بودهاند شاعرانی که کسوت علم و فقاهت بر تن داشتند و یا عالمانی که از استعداد و ذوق شاعری برخوردار بودند از ملای روم تا فیض کاشانی و... و در تذکرههای فارسی یافتن نامهای ایشان چندان دشوار نیست حتی در روزگار معاصر به این شخصیتها میتوان برخورد؛ از بزرگانی چون مفسر بزرگ قران، علامه طباطبایی یا علامه جعفری یا بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران، امام خمینی و بسیاران دیگر میتوان یاد کرد که با وجود اشتغال و اختصاص شخصیتی به علوم اسلامی و حوزوی به شعر و شاعری نیز پرداختند و اثاری دلنشین به فارسی یا عربی سرودهاند؛ اما تعداد علمایی که در شعر و شاعری و ادب، نیز همچون علم کلام و فقه و اصول و ... صاحب تالیفات بزرگ و حجیم باشند و شان شاعری ایشان با شان علمی و اجتهادی ایشان شانه به شانه و پهلو به پهلو پیش رود، چندان زیاد نبوده و نیستند؛ و علامه شیخ محمّد صالح حایری از جمله این نادران است که بخت بلند بازچاپ اثار ادبی ایشان نصیب بنده و دانشگاه سرافراز سمنان شده است.
محمدصالح حائریمازندرانی نویسنده ایرانی متولد 1258 میباشد.