کتاب گادامر

کمتر فیلسوفی را می‌توان یافت که هم این‌قدر اثرگذار باشد و هم فهم رابطه‌ی مفاهیمش این‌قدر خواننده را به زحمت بیندازد. هانس-گئورگ گادامر از چهره‌های اصلی فلسفه‌ی اروپا در روزگار اخیر است؛ پژوهش‌های او درباره‌ی هرمنوتیک فلسفی عملا حدود و ثغور این حوزه را روشن کرد و «حقیقت و روش» به‌عنوان مهم‌ترین اثرش شناخته می‌شود و ایده‌های او پیوند پیچیده‌ی آن‌ها با یکدیگر و شیوه‌ی گاه مبهمی که بیان شده‌اند، خواننده را با چالشی جدی روبه‌رو می‌کنند. «گادامر: راهنمای سرگشتگان» نوشته‌ی کریس لان، مدرس فلسفه در دانشگاه لیمریک ایرلند، دقیقا برای همین دشواری نوشته شده است: درآمدی بر اندیشه‌ی گادامر که از بخش‌های سخت آن نمی‌گریزد و می‌کوشد نشان دهد مفاهیم او چگونه کنار هم معنا پیدا می‌کنند.
هدف این مجموعه ارائه‌ی معرفی‌هایی روشن، فشرده و در دسترس درباره‌ی متفکران، نویسندگان و موضوع‌هایی است که دانشجویان و خوانندگان معمولا درکشان را دشوار می‌یابند. ساختار کتاب هم با همین منطق چیده شده است. پس از مقدمه لان با پرسش «گادامر کیست؟» آغاز می‌کند و سپس به مسئله‌ی روش می‌رسد. بعد از آن سراغ گذار از هرمنوتیک به هرمنوتیک فلسفی می‌رود و در فصل بعدی «حقیقت بدون روش» را بررسی می‌کند. زبان و زبان‌مندی، زیبایی‌شناسی گادامر و دوره‌ی متأخر اندیشه‌ی او فصل‌های بعدی‌اند و فصل پایانی به هم‌سفران و منتقدان او اختصاص دارد.
اگر بخواهیم بدانیم لان در این مسیر با چه مفاهیمی سروکار دارد، باید از اصطلاح‌هایی نام ببریم که خوانندگان گادامر معمولا در آن‌ها گیر می‌کنند: «امتزاج افق‌ها»، «آگاهی تاریخی اثرگذار» و «منطق پرسش و پاسخ». کتاب این اصطلاح‌ها را روشن و تحلیلی توضیح می‌دهد و در کنار آن‌ها بازتعریف گادامر از سه مفهوم پیش‌داوری، اقتدار و سنت را بررسی می‌کند؛ مفاهیمی که در گفتار روزمره بار منفی دارند، اما در فلسفه‌ی او جایگاه دیگری پیدا می‌کنند. لان فقط به شرح آرای گادامر بسنده نکرده و به تأثیر این اندیشه در دیگر حوزه‌های فلسفه، به واکنش فیلسوفان به آثار او و به انتقادهایی هم می‌پردازد که بر پایه‌ی خطر نسبی‌گرایی به هرمنوتیک فلسفی وارد شده است. لان گادامر را هم به‌عنوان یک فیلسوف و هم به‌عنوان طرف گفت‌وگو با منتقدانش معرفی می‌کند.