«فتحالله عارف» شاعر پارسیگوی سده دهم هجری و «شاهنامهچی» (شاعر رسمی دربار) سلطان سلیمان قانونی، دهمین پادشاه عثمانی بود.او در دربار عثمانی سمت شاهنامهچی داشت؛ به این معنا که مأموریت داشت وقایع و پیروزیهای سلطان را در قالب مثنوی و به سبک شاهنامه فردوسی به نظم درآورد.مشهورترین اثرش «شهنامه سلیمانی» (یا سلیماننامه) است که در بحر متقارب و در حدود ۲۱٬۰۰۰ بیت سروده شده و به شرح لشکرکشیها و فتوحات سلطان سلیمان میپردازد. از دیگر آثارش میتوان به «صنم و برهمن»، «سلیمنامه» و یک دیوان فارسی اشاره کرد.علاوه بر شاعری، در نجوم، ریاضی و هندسه نیز استاد بود و از این دانش برای خلق تصاویر حماسی دقیق (مثل حرکت خورشید و بروج) در شعرش بهره میبرد.او آگاهانه میکوشید اثری همسنگ شاهنامه فردوسی خلق کند و تأثیرپذیری عمیقی از فردوسی در تصویرسازی، واژگان و مضامین حماسی دارد.