کتاب شاه شمشادقدان

اشک مشک زخم را شست و بوسه زد بر آب تلخ شد جرعه های ناخورده اتفاقا چه خوب می دانست تبری پشت نخل جا خورده آبشار سیاه گیسویش زیر خودش چه خودنمایی داشت چهره مجموعه غزل ها بود لب او حالت رباعی داشت بر زره حک نمود «یا ستار» مشک او بود «مخزن الاسرار» تیغ او تیغ حیدر کرار نعره اش بود ذکر «یا جبار» ناگهان راه را بر او بستند دوره کردند شیر قران را دست هایش ز تن جدا شده بود کنده بودن جلد قرآن را گشت سوراخ تیر، چون چشم و آبرویش ز مشک می ریزد زینب از دور با خودش می گفت: مشک عباس اشک می ریزد!