کتاب زندگی شهید سید مجتبی نواب صفوی

خــودرو مقابــل در مدرســه ایســتاد و راننــده به‌ســرعت پیــاده شــد و درعقــب خــودرو را بــاز کــرد. رضاخــان بــا همــان هیبــت قزاقــیاش از خــودرو پیــاده شــد. کلاهــش را مرتــب کــرد. مســئولان مدرســه، بــرای اســتقبال دردو صــف، دو طــرف در مدرســه بــه خــط ایســتاده بودنــد. نــگاه رضاخــان از رو ی مســئولان رد شــد و در انتهــای صــف روی گــروه پیشــاهنگی مدرســه کــه منظــم کنــار هــم ایســتاده بودنــد و صدایشــان در نمی‌آمــد،متوقــف شــد. در بینشــان پســربچهای بــا چهــرهای درهــم، دســته‌‍گلی را بــه دســت گرفتــه بــود. اگــر کســی در چهــره‌اش دقیــق می‌شــد می‌توانســت بفهمــد پســربچه کــه ســیدمجتبی نــام داشــت از حضــور در آن صــف و پوشــیدن آن لباسهــا رضایتــی نــدارد. پــدر ســیدمجتبی، آقاســیدجواد میرلوحــی، از ظلمهــای مــردی گفتــه بــود کــه حــاال بــا غــرور ی پوشــالی

روبـه‌رو ی سـیدمجتبی ایسـتاده بـود و همـه از سـیدمجتبی انتظـار داشـتند بــا احتــرام دســته گلی را تقدیمــش کنــد. مدیــر از داخــل صــف بــا ســر بــه ســیدمجتبی اشــاره کــرد. ســیدمجتبی دنــدان بــه هــم فشــرد و بــه ســمت

رضاخــان گام برداشــت. در میانــۀ راه بــود کــه چهــرهاش از هــم بــاز شــد و گام‌هایـش سـرعت گرفـت. رضاخـان کـه آمـادۀ پیشـکش شـدن دسـته‌گل بـود، متوجـه نشـد سـیدمجتبی کـی بـه او رسـید و دسـته گل را ز یـرکلاهـش

زد و کلاه را انداخـت. از عصبانیـت نفسـش بنـد آمـده بـود. بـه چهـرۀ پیـروز سـیدمجتبی نگاهـی انداخـت. کلاهش را از دسـت سـرباز ی کـه دویـده و آن را از زمیـن برداشـته بـود، کشـید و راه آمـده را برگشـت. ایـن نقطـۀ شـروع مبــارزات ســیدمجتبی بــود.