پیش از آن که مواد مخدر به مسئلهای پلیسی بدل شود، دارو بود؛ بخشی از آیینهای دینی بود؛ کالای تجارت بود؛ ابزار درمان، خلسه، لذت و گاه قدرت بود. از سنتی تا صنعتی سفری فشرده در چند هزار سال رابطهی انسان با مواد روانگردان است: از خشخاش و بنگ و قارچهای آیینی تمدنهای باستان تا تریاک، کوکائین، هروئین، آمفتامینها، روانگردانهای قرن بیستم و جنگ جهانی علیه مواد. در این روایت، تاریخ مواد از تاریخ پزشکی، دین، اقتصاد، استعمار، قانون و سیاست جدا نیست. پرسش کتاب نیز سرانجام از خود ماده فراتر میرود: جامعه با چیزی که امکان حذفش را ندارد چه میکند؟ آن را میشناسـد و مهـارش را میآموزد، یا از آن هیولایـی میسازد که شناختنش ممنوع است؟
آنتونیو اسکوهوتادو اسپینوزا (۵ ژوئیه ۱۹۴۱ – ۲۱ نوامبر ۲۰۲۱)،که عموماً با نام آنتونیو اسکوهوتادو شناخته میشود، فیلسوف، حقوقدان، مقالهنویس و استاد دانشگاه اسپانیایی بود. فعالیتهای فکری او عمدتاً بر حوزههای حقوق، فلسفه و جامعهشناسی متمرکز بود، اما دامنهی آن بسیاری از رشتههای دیگر را نیز در بر میگرفت. اسکوهوتادو به واسطهی پژوهشهایش پیرامون مواد مخدر و مواضع صریحش علیه ممنوعیتِ آنها، به شهرت عمومی دست یافت. یکی از شناختهشدهترین آثار او «تاریخ عمومی مواد مخدر» است. درونمایهی اصلی آثار او، تأکید بر آزادی به مثابهی پادزهری در برابر ترس یا محدودیتهایی است که انسان را به سوی انواع گوناگونی از بندگی سوق میدهند. اندیشهی او در چارچوب «لیبرالیسم لیبرتارین» (آزادیخواهانه) جای میگیرد.