به نظر میرسد گفتگوی «پاسبان» با «پسربچه» و نیز گفتگوی «اولی» با «دومی» نه برای کشف حقیقت، بلکه امکانی است برای روشنی مسیر و طرح جزئیاتی که معمولا دیده و شنیده نمیشوند. در دو نمایشنامهی این کتاب، «گفتگو» بهعنوان مهمترین عنصر شناختی سعی دارد نحوه و شکل در جهان بودن آدمها را به مخاطب خود نشان بدهد...