خانهی هدایت در خیابان خاقانی بود. از دروازهدولت سوار اتوبوسی میشد که من هم با همان اتوبوس به دانشگاه تهران میرفتم. یک بار که سوار اتوبوس شدم، دیدم هدایت پیشاز من سوار شده و روی صندلی اول نشسته است. شاگرد شوفر از صندلی آخر شروع میکرد به گرفتن کرایه، به من که رسید با اشاره به هدایت گفتم پول آن آقا را هم حساب کنید. بعد وقتی هدایت خواست کرایهاش را حساب کند، شاگرد شوفر گفت حساب شده و به من اشاره کرد که پشتسرش، به فاصلهی چند صندلی از او، نشسته بودم. وقتی به دانشگاه رسیدم و خواستم از اتوبوس پیاده شوم، دیدم هدایت دم در اتوبوس منتظر است تا از من تشکر کند. گفت: «شما این کار را کردید؟» گفتم: «بله، به شما علاقه دارم. کتاب شما را خواندهام و خیلی علاقهمندم و دلم میخواهد شما را بیشتر بشناسم.» بعد پرسیدم: «کجا شما را میتوانم ببینم؟» گفت: «ما عصرها به کافهفردوس میرویم، بیا کافهفردوس.» کافهفردوس در خیابان استانبول بود. یک روز عصر، برای اولین بار به آنجا رفتم. با هدایت خیلی نشست و برخاستکردم و با او آشنا و رفیق شدم. برایش خیلی انترسان [جالب] بود که من در آن سنوسال، که مثلا بیست... بیستودوسه سالم میشد، زن دارم، بچه دارم، خانه دارم.