کتاب همنت

فیلم اقتباسی همنت نیز چونان رمان همنت جذاب و پرشور است چراغ افروخته،چراغِ ناافروخته را بوسه داد و رفت این عبارت زیبای مولانا بهترین تعریفی است که می‌توان در مورد فیلم زیبای همنت بیان نمود.فیلمی درباره عشق،انسانیت و نقش شگفت هنر در متحد کردن جان هایی که به ظاهر دورافتاده و غریبه هستند و هنر زیبای نمایش توانست جان‌های آنها را متحد و دمساز همدیگر نماید.در در ابتدای فیلم وقتی دخترشکسپیر مریض و در شرف مرگ است همنت، برادر وی در کنار وی می‌خوابد به خواهرش جان می‌بخشد تا خواهرش بماند و زندگی کند. شکسپیر با از دست دادن فرزند پسرش، همنت،نمایشنامه تراژیک هملت را می‌گوید و اجرا می‌کند. در هنگام اجرا، اگنس،همسر شکسپیر حضور دارد. هنگامی که هملت به روی صحنه می‌رود و دیالوگ‌های خود را می‌گوید ،اگتس و شکسپیر در وجود هملت ، گویی پسر خود را باز می‌یابند.هملت صحنه نمایش گویی همان همنت هست که با آغاز نمایش به سوی پدر و مادر باز آمده و با پایان آن دوباره می‌رود. اما چرا شکسپیر در مقابل فقدان پسر نمایشنامه ای را سرود که به لحاظ مضمون - حداقل در ظاهر امر - کمتر با حوادث زندگی شخصی شکسپیر ارتباط دارد؟ کامو در مورد تراژدی معتقد است که انسان با زیستن در حال و هوای تراژیک، عصیان خویش را اعلام می‌کند در حالی که می‌داند این عصیان نیز حد و حدود خودش را دارد.اتسانی که بی مرگی ، آزادی ،جاودانگی و نهایتا زندگی را می‌طلبد اما خوب می‌داند که دستخوش ضرورتهایی است که آزادی وی را محدود می‌کند.فیلم تراژیک همنت این عصیان و ضرورت‌های لاجرمی را که لازمه انسانی زیستن هست، به زیبایی ترسیم می‌کند.نمایشنامه هملت به نوعی بازآفرینی یک فقدان هست.همان چراغ افروخته ای که چراغ ناافروخته را بوسه می‌دهد و می‌رود