کتاب مامان خیلی بزرگ من

«مامان خیلی بزرگ من» نوشته‌ی الیویه کا درباره‌ی آموزش مهارت پذیرش ویژگی‌های ظاهری والدین به کودکان و مناسب کودکان گروه سنی 4 تا 6 سال است. این کتاب از مجموعه‌ی «خانواده‌ی من» و نامزد جایزه‌ی ادبی گاورنر جنرال است.
داستان درباره‌ی پسر کوچولویی است که با افتخار از مادرش می‌گوید؛ این که مامانش چقدر بزرگ (چاق) است، چقدر مهربان است و چقدر خنده‌های زیبایی دارد. مامان او بزرگ‌ترین مامان دنیاست. گاهی اوقات که آن‌ها دوتایی توی خیابان قدم می‌زنند بچه‌ها با انگشت او را نشان می‌دهند. آن‌ها به همراه خود می‌گویند: نگاه کن، آن خانم چقدر تپل است. وقتی هم سوار اتوبوس می‌شود جای دو نفر را می‌گیرد، پسرک شاد است. او فکر می‌کند بهترین مامان دنیا مال خودش است. وقتی به اتاقش می‌آید دیگر توی اتاق جای خالی نیست. وقتی این‌طرف و آن‌طرف می‌رود یا بالای سرش خم می‌شود تنها چیزی که پسرک می‌بیند مامانش است. دست‌هایش برای پسرک بالش است. بازویش‎هایش مثل متکا و بغلش... تا به بغلش می‌رود خوابش می‌گیرد. البته مامانش یک لبخند خیلی بزرگ هم دارد. ولی مادر اصلا خوشحال نیست. دلش می‌خواهد رژیم بگیرد. دوست دارد لاغر شود و زمانی که مامان پسر کوچولو به خاطر حرف دیگران و برای زیباتر شدن می‌خواهد، رژیم بگیرد او از این موضوع ناراحت می‌شود. او برای اینکه به مادرش نشان دهد رژیم گرفتن و لاغر شدن او را دوست ندارد و همین‌گونه که هست زیباست، خودش رژیم می‌گیرد.
برخی کودکان ممکن است از چاق بودن مادر (یا پدر) یا کلا از خصوصیات ظاهری خانواده‌شان ناراحت باشند و خجالت بکشند. نویسنده با داستانی ساده و لطیف به کودکان کمک می‌کند تا بتوانند ویژگی‌های ظاهری والدین خودشان را بپذیرند. مضمون داستان احترام به تفاوت‌هاست و این‌که نباید به حرف و قضاوت مردم درباره ظاهر والدین توجه کنند.
بزرگی مادر در این داستان می‌تواند نمادی از بزرگی و عظمت مادرها باشد؛ بزرگی و عظمت همه‌ی مادرها؛ چه چاق چه لاغر. این کتاب همین نکته را به بچه‌ها بگوید؛ این‌که برای هر فرزند، مادرش همان‌طوری که هست، دوست‌داشتنی است.
«مامان خیلی بزرگ من» داستانی ساده و لطیف دارد که به کودکان می‌آموزد تفاوت‌ها را بپذیرند و خودشان و والدین‌شان را همان‌طور که هستند، دوست داشته باشند.