کتاب دیجیتالی شدن دیپلماسی عمومی

کتاب «دیجیتالی‌شدن دیپلماسی عمومی» نوشته‌ی ایلان مانور اثری دانشگاهی در قلمرو روابط بین‌الملل و ارتباطات سیاسی است و کارش را از یک بحث واژگانی شروع می‌کند. مانور، پژوهشگر دانشگاه آکسفورد که مطالعاتش بر کاربرد دیپلماسی دیجیتال در زمان بحران‌ها متمرکز است، می‌گوید عبارت‌هایی مثل «دیپلماسی عمومی دیجیتال» یا «دیپلماسی عمومی دیجیتالی‌شده» گمراه‌کننده‌اند، چون این تصور را القا می‌کنند که هر وزارت امور خارجه یا کاملا دیجیتال است یا اصلا نیست. به باور او، در واقعیت چنین دوگانه‌ای وجود نداشته و آنچه رخ می‌دهد فرایندی درازمدت است که در آن ارزش‌ها، هنجارها، رویه‌های کاری و هدف‌های دیپلماسی عمومی به چالش کشیده می‌شود و از نو تعریف می‌شود.
ساختار اثر در ده فصل پیش می‌رود و از چارچوب مفهومی به سمت پرسش‌های مشخص‌تر حرکت می‌کند. پس از مقدمه، فصل دوم رابطه‌ی دیپلماسی عمومی با جامعه‌ی دیجیتال را بررسی می‌کند و فصل سوم به مخاطبان آنلاین می‌پردازد، همان‌گونه که از عنوانش پیداست، مخاطبانی پرصدا و ناپایدار. فصل چهارم با عنوان «از هدف‌گیری تا شخصی‌سازی»، دیجیتالی‌شدن دیپلماسی عمومی را در دو مرحله روایت می‌کند. فصل پنجم سراغ اتاق‌های پژواک می‌رود و دیپلماسی عمومی را در عصر اطلاعات نادرست بررسی می‌کند. فصل ششم هم می‌پرسد «دیپلماسی عمومی نوین» واقعیت است یا افسانه.
بخش دوم کتاب بیشتر به نمونه‌ها و مطالعه‌های موردی اختصاص دارد. مانور استدلال می‌کند که وزارتخانه‌های امور خارجه در همه‌جا در یک مرحله از این فرایند نیستند و برای نشان دادن این تفاوت‌ها به نمونه‌هایی از کشورهای مختلف رجوع می‌کند. فصل هفتم از «غلبه بر محدودیت‌های دیپلماسی سنتی» سخن می‌گوید. فصل هشتم مفهوم «دیپلماسی سلفی» را در مرز برندسازی ملی و دیپلماسی عمومی بررسی می‌کند و نشان می‌دهد فعالیت‌های برندسازی در بسترهای دیجیتال با آنچه از طریق رسانه‌های جمعی انجام می‌شد تفاوت دارد؛ تصویر آمریکا در دوره‌ی دونالد ترامپ و «سلفی تاریخی» لهستان از نمونه‌های این فصل‌اند. فصل نهم به سفیران می‌پردازد و با سه مطالعه‌ی موردی توضیح می‌دهد سفیران چگونه از بسترهای دیجیتال برای ارتباط با مخاطبان آنلاین و جمع‌آوری اطلاعات برای تصمیم‌گیران در پایتخت‌ها استفاده می‌کنند. نتیجه‌ای که این فصل می‌گیرد این است که دیجیتالی‌شدن دیپلماسی عمومی به دیپلمات‌های جوان‌تر محدود نیست.
فصل پایانی گفت‌وگویی است درباره‌ی کل مسیر، و عواملی را مرور می‌کند که می‌توانند دیجیتالی‌شدن نهادهای دیپلماتیک را شتاب بدهند یا شکل بدهند: از امکانات و قابلیت‌های خود فناوری‌ها تا برنامه‌های داخلی دولت‌ها و وزرای خارجه‌ی نوآور. در پایان هم مسیرهایی برای پژوهش‌های بعدی درباره‌ی رابطه‌ی فناوری دیجیتال، جامعه‌ی دیجیتال و دیپلماسی عمومی پیشنهاد می‌شود.