کتاب کاش تنها نبودم

«کاش تنها نبودم» کتاب داستانی تصویری مناسب بچه‌های ۶ تا ۱۰ سال است. کتاب، داستانی لطیف و شاعرانه دارد و پر از تصاویر بکر است و خیال کودک را پرورش می‌دهد. این داستان تصویری علاوه بر شاعرانگی و تصاویر رنگین و داستان قشنگش، دست روی موضوع مهمی گذاشته است: این‌که در هنگام عصبانیت، مراقب خواسته‌های دل‌مان باشیم!
داستان «کاش تنها نبودم» درباره‌ی پسربچه‌ی کوچکی است که یک روز سر موضوعی، به قدری از دست خانواده‌اش کفری و عصبانی می‌شود که آرزو می‌کند کاش تنها بود و اصلا خانواده‌ای نداشت. او با عصبانیت به اتاق خودش می‌رود و روی تخت‌خوابش دراز می‌کشد و پیش خودش می‌گوید اگر تنها بود، این‌قدر ناراحت و عصبانی نمی‌شد. پسرک کوچک با همین فکر‌ها خوابش می‌برد. اما وقتی بیدار می‌شود، دیگر توی تخت‌خواب اتاقش نیست. او روی انبوهی علف نرم و خنک چشم باز می‌کند. تا جایی که چشمش می‌‌بیند، آسمان است و آسمان. هیچ‌کس اطرافش نیست. نه خانواده‌اش و نه هیچ موجود زنده‌ی دیگر. بله پسربچه‌ی داستان،‌ تنهای تنها در یک جای رویایی و زیباست. او به آرزویش رسیده است و تنهای‌تنها در جزیره‌ای کوچک است. جالب این‌جاست که انگار جزیره درست وسط آسمان آست. اما طولی نمی‌کشد که پسرک دلش می‌خواهد خانواده‌اش هم کنارش باشند و از این فضای زیبا و بکر، لذت ببرند. اما آن‌ها کجا هستند؟ پسرک چطور می‌تواند برود و آن‌ها را هم با خودش بیاورد؟ اصلا آن‌جا کجاست؟
در بخشی از کتاب می‌خوانیم: «کمی بعد پرندگان دیگری از راه رسیدند. هر یک از آن‌ها تکه‌ای نخ نقره‌ای روی جزیره‌ی من انداخت. چیزی نگذشت که انبوهی از نخ‌های نقره‌ای، تقریبا هم‌قد خود من، روی هم انباشه شد. با خودم فکر کردم شاید بتوانم آن‌ها را به هم گره بزنم و طنابی درست کنم که بتوانم از آن بالا بروم و به خانه بازگردم. اما نمی‌دانستم در کدام جهت باید از طناب بالا بروم. واقعا چگونه می‌خواستم به خانه برگردم؟» کتاب پر از تصاویر شاعرانه و لطیف است. داستان از زبان پسرک روایت می‌شود تا بچه‌ها بیشتر با کتاب همراه شوند و به شخصیت داستان نزدیک باشند.
کتاب داستان تصویری «کاش تنها نبودم» کتابی لطیف و شاعرانه و سرگرم‌کننده است و تصاویر دیدنی و خیال‌انگیزی دارد؛ اما چیزی که بیش از این‌ها اهمیت دارد، محور اصلی داستان است. نویسنده سعی کرده است در قالب داستانی به غایت لطیف، از حس عصبانیت بگوید و این‌که نباید در اوج عصبانیت هر آرزویی کرد،‌ چرا که عصبانیت‌ها زودگذر هستند اما اگر آرزویی که در لحظه‌ی خشم می‌کنیم، محقق شود، شاید جز پشیمانی و ناراحتی عمیق،‌ چیزی برای‌مان نداشته باشد.