کتاب آخرین شاه، آخرین دربار

این کتاب به عنوان یک اثرِ ـ به اصطلاح ـ پژوهشی ، فاقد ارزش علمی و تاریخی است زیرا گِردآورندهٔ کتاب و مؤسسه ای که آن را منتشر کرده و خود را «پژوهشکدهٔ تاریخ معاصر» نامیده است ، هرگز به مثابهٔ یک پژوهشگرِ تاریخ ، روایتِ مُنصفانه ای نسبت به موضوعِ کتاب ارائه نداده و صرفاً با نگاهی ایدئولوژیک ، برداشتی گُزینشی از متنِ اصلیِ کتابِ «یادداشتهای علم» که در شش جلد ، به همتِ سیاستمدار برجستهٔ تاریخ معاصر ، دکتر علینقی عالیخانی به چاپ رسیده را در معرض دید گذاشته و با تأکید بر ضعفها و کاستی‌های دوران پهلوی ، تمرکزِ خود را بیشتر بر خصوصیاتِ شخصیتی و اخلاقیِ محمدرضا پهلوی و خانوادهٔ او قرار داده است. به قولِ حافظ : «عیبِ می‌جمله چو گفتی ، هنرش نیز بگو...». یک پژوهشگرِ تاریخ چنانچه بخواهد یک اثرِ علمی ، مستند و تأثیرگذار از خود به جای گذارد ، لازم است به همهٔ جنبه‌های سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگیِ وقایعِ تاریخی در مقطعِ زمانیِ مورد نظر بپردازد و چنانچه از مستنداتی استفاده می‌کند ، می‌بایست با امانت داری ، عینِ مستند را ذکر نماید نه با تغییرِ جمله بندیِ متنِ اصلیِ کتابِ «یادداشتهای علم» ، برداشت‌های غیرمنصفانهٔ خود را که بیشتر در پاورقی‌ها و ابتدای هر فصل از کتاب آمده ، به خواننده القا نماید. طنزِ تلخِ ماجرا آن است که تمامیِ خصوصیاتِ منفی که نویسنده به رژیم پهلوی نسبت می‌دهد ، به اَشکالِ گوناگون و با شدتِ بیشتری در ایرانِ پسا پهلوی نیز وجود دارد. تنها ویژگیِ مثبتِ کتاب ـ به مانند کتابِ دیگرِ نویسنده ، تحتِ عنوانِ «تاریخ تحولات سیاسی ایران» ـ عکس‌های متعدد و متنوعی است که در جای جایِ کتاب به چاپ رسیده است.