کتاب گدار

«گدار» نوشته‌ی حامد عسکری خاطرات یک دهه شصتی است و حال‌وهوای آن روزها را روایت می‌کند. حامد عسگری شاعری اهل شهرستان بم است.
گدار خواننده را به سفری در کوچه پس‌کوچه‌های دهه‌ی ۶۰ می‌برد؛ سال‌های قبل از اینترنت و روزهایی که تلویزیون خانه‌‌ها ۲ تا شبکه بیشتر نداشت. زمانی که کسی دستور پخت پیتزا را نمی‌دانست. راستش قرار نیست این‌ها را بخوانید و دل‌تان آب شود یا شاید هم برای خاطرات دل‌تان تنگ شود، بلکه حامد عسگری یادآوری می‌کند تا اگر روزی از شما پرسیدند دنیا بدون کامپیوتر و شبکه‌های ارتباط جمعی چه شکلی بود، بدانید که زیبایی‌های کم‌نظیر خودش را داشته‌است.
در مقدمه کتاب می‌خوانیم؛ در این کتاب قرار نیست هی بگویید «آخی...!»، هی قرار نیست بخندید و هی قرار نیست با یافتن خاطره‌های کودکی و نوجوانی‌تان بگویید: «من کجا بودم و شما کجا!» این‌ها را نوشتم که اگر روزی کسی خواست بفهمد روزگاریک دهه‌ی شصتی، یعنی دوران قبل از اینترنت و بعد از اینترنت، دوران قبل از پیتزا و بعد از پیتزا و دوران قبل از کامپیوتر و بعد از کامپیوتر چه رنگی و چه شکلی بوده است، بتواند درک کند. این کتیبه بخشی از پریشانی‌ها و دل مشغولی‌های کودکی و نوجوانی من است: بخشی‌اش را در اینستاگرام منتشر کرده بودم و بخشی‌اش را نه.
دهه‌ی شصت در تاریخ ایران دهه‌ای است که در آن کم‌کم یک شکل از زندگی در آن کمرنگ می‌شد و شکل دیگری از زندگی آغاز شده بود. دهه‌ای که اتفاق مهمی مثل جنگ تحمیلی در آن در جریان بود و زندگی در سایه‌ی جنگ می‌گذشت. اواخر آن دهه وقتی جنگ تمام شد، زندگی رنگ دیگری گرفت. زندگی در دهه‌ی شصت هر چند دشوار اما همراه با تجربه‌هایی بود که نسل‌های بعد از آن هیچ‌گاه تجربه نمی‌کنند. حامد عسگری از همین ویژگی‌ها بهره برده است تا بلکه فضا و رنگ و بوی دهه‌ی شصت را در این نوشته‌ها به نسل‌های بعدی و نسلی که از آن دهه خاطره دارند منتقل کند.
«گدار» در گویش کرمان به‌معنای گردنه و راه سخت و پرپیچ‌وخم و ناهموار کوهستانی است که به‌گفته‌ی حامد عسگری کلمه‌هایی که نوشته، گدارهایی بوده است که سختی‌شان خط‌‌‌ و خش‌هایی به ذهنش انداخته‌اند و آن‌قدر این خط ‌وخش‌ها زیاد بوده که در حافظه‌اش مانده و به کلمه تبدیل شده‌اند. «آن سال‌ها از کمد دیواری و کمد لباس و این چیزها خبری نبود؛ یعنی شاید بود؛ ولی در خانه‌ی ما نبود. مادرم جعبه‌ی بزرگ فلزی‌ای داشت که تماشای محتویاتش برای من از تماشای گنج، لذت‌بخش‌تر بود. قواره‌های پارچه‌ای ازمکه‌رسیده، سرویس چای‌خوری نقره، فندک تزیینی قرمز ایستاده که شکل جام بود، دوربین یاشیکا و بقچه‌ای ترمه که با سنجاق‌قفلی بزرگی، چهارپرش را روی هم قفل می‌کرد.»
«گدار» خاطره‌های شخصی نویسنده‌ از دهه‌ی شصت است که خواندن آن‌ها می‌تواند برای دهه‌شصتی‌ها خاطره‌انگیز و برای نسل‌های بعد باورنکردنی و تخیلی باشد.