افسانه شعبان نژاد

افسانه شعبان نژاد

مي‌گويند اول ارديبهشت ماهِ سال چهل و دو در شهداد وقتي كه بلبل‌هاي خرمايي شاد از هواي بهاري، ‌لابه‌لاي شاخه‌هاي نخل اين سو و آن‌سو مي‌پريدند و آواز مي‌خواندند، صداي گريه‌هاي نازك و كشدار نوزادي كه هشتمين عضو از خانواده‌ي شعبان‌نژاد بود، به نرمي با صداي بلبل‌ها در هم آميخت. صدايش با نسيم ملايمي كه از كوير مي‌آمد و برگ‌هاي نارنج و پرتقال باغ را نوازش مي‌كرد، همراه شد.
آن نوزاد من بودم. نامم را افسانه گذاشتند و ناخودآگاه روحم را به شعر و قصه و افسانه پيوند زدند. اينگونه بخشي از آسمان آبي مال من شد. آسماني كه در خواب و بيداري به آن سفر كرده‌ام و سفر مي‌كنم.

کتاب های افسانه شعبان نژاد

موش گرسنه


ماچوچه و کلاغ


یک شعر بی طاقت


من و خواب جنگل


رستم و اکوان دیو


ارنگ ارنگ بگو چه رنگ؟


کلاغه کجاست؟ روی درخت!


ابر اومد باد اومد


زور کی از همه بیش تره؟


می خواهم لیلای تو باشم


شاعر آپارتمان تنهاست


بزغاله های ابری


کی آمد؟ کی در زد؟ بهار


کی آمد؟کی در زد؟ تابستان


کی آمد؟کی در زد؟ پاییز


کی آمد؟کی در زد؟ زمستان


بز و میش


پسته و هفت برادر


فریاد کوه


بازی در باران


بازی در آفتاب


بازی در باد


بازی در برف