مجید سنجری، متولد ۱۳۶۱ در تهران، شاعر، نویسنده و پژوهشگر مستقل در حوزه عرفان و ادبیات معاصر است. او، در اولین اثر خود با عنوان «ابرها کفش پوشیده بودند»، موفق به خلق دنیایی شده که در آن، طبیعت، انسان و مفاهیم الهی به شکلی موج‌گونه در تار و پود اشعارش تنیده شده‌اند. سنجری بیش از دو دهه از عمر خود را به مطالعه و تحلیل عمیق متون کلاسیک صوفیانه، به‌ویژه اندیشه‌های حسین بن منصور حلاج، اختصاص داده است. پژوهش او در این زمینه شامل مطالعه عمیق آثاری نظیر «تذکره الاولیا» و همچنین تحقیقات گسترده در باب اندیشه‌های عرفانی شخصیت‌های برجسته‌ای چون بایزید بسطامی و شیخ ابوالحسن خرقانی است. این تعمق در متون کهن، حاصل آن نگارش مقالات و متون پژوهشی متعددی در زمینه عرفان اسلامی و ادبیات تأملی بوده است که نشان از تعهد و دقت نظر او در این حوزه دارد. کانون توجه علمی و ادبی مجید سنجری بر ایجاد پیوندی عمیق میان عرفان، انسان معاصر و بازخوانی مفاهیم معنوی در زبان و بیان امروزی استوار است. او تلاش می‌کند تا حکمت کهن عرفانی را در قالبی امروزی و قابل درک برای مخاطب معاصر عرضه کند.