درختان
سایه ندارند
چاهها
صدایی ندارند
و باد
جز خاکستر، چیزی نمیپراکند
گورستان
آخرین نقشهی شهر است
که دقیقتر از هر نقشهای
موقعیت انسان را نشان میدهد.
مجید سنجری، شاعر، نویسنده و پژوهشگر مستقل حوزه عرفان و ادبیات معاصر است. بیش از بیست سال به مطالعه و تحلیل متون کلاسیک صوفیانه، بهویژه اندیشههای حسین بن منصور حلاج،بایزید بسطامی و شیخ ابوالحسن خرقانی پرداخته و در این مسیر، به نگارش مقالات و متون پژوهشی در زمینه عرفان اسلامی و ادبیات تأملی اهتمام داشته است. وی در پژوهش و تفسیر کلام عطار نیشابوری در کتاب تذکرةالاولیا زبانی گیرا دارد وی همچنین در زمینه دیدگاه عینالقضات همدانی در عرفان و تعالیم صوفیانه و الهیات مقالات متعدد به رشته تحریر در آورده است تمرکز علمی و ادبی او بر پیوند میان عرفان، انسان معاصر و بازخوانی مفاهیم معنوی در زبان امروز است.
درختان سایه ندارند چاهها صدایی ندارند و باد جز خاکستر، چیزی نمیپراکند گورستان آخرین نقشهی شهر است که دقیقتر از هر نقشهای موقعیت انسان را نشان میدهد سنجری در این شعر زندگی پر هیاهو و بگیر و ببندهای عامیانه را به چالش میکشد انسان هر چقدر هم موفق باشد ولی نقشه و جای قبر او ماندگار هست و دقیقتر از زنده بودن مرگ نشان آدمی ست
مجید سنجری، شاعر، نویسنده و پژوهشگر مستقل حوزه عرفان و ادبیات معاصر است. بیش از بیست سال به مطالعه و تحلیل متون کلاسیک صوفیانه، بهویژه اندیشههای حسین بن منصور حلاج، پرداخته و در این مسیر، به نگارش مقالات و متون پژوهشی در زمینه عرفان اسلامی و ادبیات تأملی اهتمام داشته است. در حوزه تألیف، کتاب «ابرها کفش پوشیده بودند» را منتشر کرده که مجموعهای شعر سپید با رویکردی تأملی و انسانی است. همچنین کتاب «روشنایی یعنی زن» را در دست انتشار دارد که با نگاهی شاعرانه و مفهومی به جایگاه زن در ساحت هستی و معنا میپردازد. تمرکز علمی و ادبی او بر پیوند میان عرفان، انسان معاصر و بازخوانی مفاهیم معنوی در زبان امروز است سنجری همچنین در حوزه نگارش فیلمنامههای تاریخی ـ عرفانی و تولید محتوای ادبی چندرسانهای فعالیت میکند و نگاهش ترکیبی از سنت، جسارت زبانی و روایتپردازی سینمایی است .
زمین دیگر ناله نمیکشد چون چیزی برای گریه نمانده ابرها سوخته اند و باران از یاد برده چگونه فرود آید.... سنجری در شعر زمین خشک تصویری نمادین از جهانی بیرحم، خشک و بیآینده ارائه میدهد، جهانی که نه تنها رنج میبرد، بلکه حتی توان امیدواری را هم از دست داده است شعرهای کتاب را خواندم و انسان امروز را به خوبی نشان داده است که چگونه در جستجوی تعالی ست در صورتیکه بطور موازی در حال نابودی خود و طبیعت هست سنجری ادای دین به سهراب سپهری انجام داده است به دوستداران شعر سپید پیشنهاد میکنم تا با خواندن آن به دنیای شعر سهراب سپهری وارد شوید
گورستان آخرین نقشه شهر است که دقیقتر از هرنقشه ای موقعیت انسان را نشان میدهد سنجری با این شعر تنهایی انسان و عدم دنیا را فریاد میزند
چرا خیابانها بوی خاموشی گرفته اند؟ چراغها به جای روشن کردن سایه میفروشند و دستها به دنبال نانِ گمشده میگردند.... مجید سنجری شگفت زده ام کرد این مجموعه ایست از شعر نو که در عصر حاضر بدیع و نوآورانه میباشد تمام شعرها پر معنا و پر از مفهوم به دوستداران شعر نو پیشنهاد جد میکنم